Od 13 lutego muzealna wystawa stała będzie dostępna dla zwiedzających.
Na razie będzie można nas odwiedzać wyłącznie w weekendy (sobota i niedziela) w godz. 11.00-15.00 i w reżimie sanitarnym.
O wszelkich zmianach będziemy informować na bieżąco (zarówno na stronie archiwalnawww.mshm.pl, jak i na Facebooku).
Wstęp na wystawę jest bezpłatny.
ZAPRASZAMY!
W związku z decyzją rządu o wprowadzeniu kolejnych obostrzeń – wystawa stała w naszym Muzeum będzie zamknięta do końca listopada (podobnie sytuacja będzie wyglądała w grudniu i w styczniu).
Za utrudnienia przepraszamy i zapraszamy do zwiedzania wirtualnego: TUTAJ.
O wszelkich zmianach będziemy informować na bieżąco.
Ze względu na szybko postępujący wzrost liczby zachorowań na Covid-19 – termin otwarcia wystawy został przesunięty. Wystawa będzie otwarta w przyszłym roku. Za utrudnienia przepraszamy.
W obawie, że tak interesująca wystawa mogłaby w obecnej sytuacji cieszyć się dużo mniejszym zainteresowaniem, podjęliśmy trudną decyzje o odwołaniu otwarcia w zaplanowanym terminie. Prace Piotra Rogalińskiego zobaczymy dopiero w przyszłym roku.
„Nie-zabawki to niewielkie rzeźby, instalacje i artefakty wykonane ze starego, już niepotrzebnego materiału (belek, kutych elementów, fragmentów narzędzi rolniczych itp.), często w uproszczony sposób. Swą formą i surowością przypominają archaiczne przedmioty.
Inspiracją do ich powstania stały się zabawki, jakimi dawniej bawiły się dzieci, naśladując dorosłych. Nie-zabawki, umieszczone w nowych kontekstach, poruszają istotne ludzkie sprawy: trud życia codziennego, intymny kontakt z drugą osobą, miłość, a także samotność i śmierć.
Nie-zabawki kontrastują ze współczesnym światem pełnym koloru i szybkiego obrazu. W konsumpcyjnym, nierealnym, bajkowym świecie kreowanym przez producentów, człowiek traktowany jest przedmiotowo, jest klientem, a w wielu przypadkach produktem. W nie-zabawkach zawarta jest niezgoda na takie traktowanie człowieka, jego ciała i sfery duchowej.
Nie-zabawki zawierają także element niepełnosprawności: ludzie nie posiadają rysów twarzy, w postaciach zwierzęcych trudno rozpoznać gatunek, pojazdy w rzeczywistości nie mogłyby się poruszać. Stają w opozycji do dążeń stworzenia „doskonałego człowieka w doskonałym świecie”. Są także marzeniem o lepszym świecie.”
O autorze:
Piotr Rogaliński zajmuje się działaniami na pograniczu teatru, muzyki i plastyki. wykonuje dekoracje i scenografie do koncertów i spektakli, a specjalizuje się w tworzeniu rzeźb-zabawek i postaci kolędniczych.
Źródło: Oficjalna strona autora wystawy – NIE-ZABAWKI.
Fot. Teodor Jeske-Choiński
Do końca września w ogrodzie Muzeum dostępna będzie wsytawa czasowa poświęcona Leopoldowi Tyrmandowi.
W roku 2020 obchodzić będziemy 100. rocznicę urodzin Leopolda Tyrmanda.
Na tę okazję przygotowana została wystawa zatytułowana „Jazz Tyrmanda”.
Przedstawia ona postać Leopolda Tyrmanda jako miłośnika jazzu. Wybrane fragmenty jego twórczości, ale także wywiadów z nim i z osobami, które go znały, przekazują wiedzę o tym, czym dla pisarza był jazz. Tyrmand, znakomity popularyzator tego gatunku muzyki, widział w nim doskonały symbol buntu przeciwko ograniczeniom nakładanym na swobodę jednostki w różnych systemach politycznych. Jazz otwierał możliwość wolnej wypowiedzi dla tworzących go muzyków i dla jego wielbicieli.
Tyrmand wskazywał także na plebejskie źródła muzyki jazzowej, czerpiącej z folkloru miejskiego. Stąd w wystawie wyjątki z powieści „Zły”, ukazującej warszawską ulicę z jej żywiołowością, cechującą życie powojennej stolicy. Dlatego też obrazy Warszawy lat 50. ubiegłego stulecia stanowią ilustrację przywoływanych tekstów.
W ekspozycji wykorzystano fragmenty książek „Zły”, „U brzegów jazzu”, „On Freedom” Leopolda Tyrmanda, „Zły Tyrmand” Mariusza Urbanka, wywiadów i artykułów, które ukazały się na łamach Jazz Forum.
Ilustracje zostały stworzone na bazie archiwalnych fotografii.
Autorką ekspozycji jest Justyna Polakowska.
Wystawa złożona jest z 13 paneli i można ją oglądać do 30 września. Zapraszamy!
Zapraszamy nauczycieli, edukatorów i opiekunów wraz z grupami licealistów do udziału w krótkim wykładzie o kampanii wrześniowej, po którym nastąpi projekcja filmu dokumentalnego Korespondent Bryan i zwiedzanie wystawy słynnych na całym świecie fotografii autorstwa Juliena Bryana.
Obrona Warszawy w 1939 roku przeszła do historii jako jedna z najważniejszych i najdłużej trwających bitew kampanii wrześniowej.
Muzeum Starożytnego Hutnictwa Mazowieckiego im. Stefana Woydy w Pruszkowie, włączając się w uroczyste obchody 80. rocznicy wybuchu II wojny światowej,
17 września 2019 r. o godz. 12:00
zaprasza młodzież szkół średnich do wysłuchania prelekcji
Pawła Włoczewskiego
(historyka, nauczyciela, wychowawcy, wicedyrektora Podkowiańskiego Liceum Ogólnokształcącego)
A więc wojna! – Walcząca Warszawa 1939
oraz
obejrzenia filmu dokumentalnego
Korespondent Bryan
w reżyserii Eugeniusza Starky
Seans odbędzie się dzięki uprzejmości producenta filmu Dzielnicy Łacińskiej.
Film ukazuje patriotyczny heroizm społeczeństwa warszawskiego z punktu widzenia jednostki, uwikłanej w rzeczywistość wojenną. Pokazuje jak niemiecka propaganda manipulując faktami starała się zmylić opinię światową i odwieść uwagę od zbrodni popełnianych na ludności cywilnej w Polsce. W efekcie czego ani Europa ani Stany Zjednoczone nie były świadome ogromu tego okrucieństwa.
ZAPISY (seans dla grup zorganizowanych). Wstęp bezpłatny. Dział Edukacji i Popularyzacji MSHM tel. 22 758-72-66
Uwaga! Film będzie można zobaczyć także podczas seansu otwartego (bez zapisów) 29 września o godz. 15.00.
******
Od 31 sierpnia do 6 października 2019 roku można zwiedzać wystawę czasową
Amerykanin w Warszawie
Stolica w obiektywie Juliena Bryana.
Wstęp bezpłatny.
Godziny otwarcia ekspozycji: wtorek-czwartek 9-16, piątek 9-19, sobota-niedziela 11-17.
Wystawę fotografii Juliena Bryana można u nas oglądać od ostatniego dnia wakacji. 29 września zostanie ona wzbogacona o jeszcze jeden niezwykle ważny element – projekcję filmu dokumentalnego Korespondent Bryan. Wstęp wolny.
„Film „Korespondent Bryan” prezentuje w większości nieznane dotąd nagrania i zdjęcia dokumentujące wydarzenia w oblężonej Warszawie we wrześniu 1939 roku i jest oparty na materiale archiwalnym niedostępnym w zbiorach publicznych w Polsce. Tytułowy korespondent to autentyczna postać: Julien Bryan, amerykański dziennikarz, którego ścieżki losu przywiodły ostatnim pociągiem do Warszawy na doszczętnie zburzony dworzec 4 września 1939 roku.
Materiał zarejestrowany przez Juliena Bryana stanowi unikalny dokument, przepełniony historyczną prawdą, oglądaną bez subiektywnego komentarza i ukazuje patriotyczny heroizm społeczeństwa warszawskiego z punktu widzenia jednostki, uwikłanej w rzeczywistość wojenną.
Pokazuje jak niemiecka propaganda manipulując faktami starała się zmylić opinię światową i odwieść uwagę od zbrodni popełnianych na ludności cywilnej w Polsce. W efekcie czego ani Europa ani Stany Zjednoczone nie były świadome ogromu tego okrucieństwa. Filmy Bryana otworzyły oczy Ameryce.”
[Opis producenta filmu]
Seans odbędzie się dzięki uprzejmości producenta filmu – Dzielnicy Łacińskiej.
Niedziela, 29 września, godz. 15.00.
Wstęp wolny (nie obowiązują zapisy).
Zapraszamy!
W ostatnią sobotę sierpnia o godz. 19.00 odbędzie się wernisaż wystawy fotografii z września 1939 roku autorstwa Juliena Bryana, najdłużej pozostającego wówczas w bombardowanej stolicy korespondenta zagranicznego.
Julien Bryan to postać niezwykła. I decyduje o tym nie tylko to, że był jedynym fotoreporterem spoza Polski, który pozostał w Warszawie tak długo. Do historii przeszedł bowiem jako osobiście zaangażowany uczestnik wydarzeń, otwarcie opowiadający się po stronie Polaków. Jego postawa widoczna jest na zdjęciach. Z jednej strony dostrzegamy w nich to, co znalazło się przed obiektywem, a więc obraz ruin; z drugiej – bez trudu dającą się interpretować empatię autora wobec fotografowanych bohaterów. Nie musimy zresztą niczego pozostawiać domysłom i interpretacji – Bryan apelował do prezydenta Roosvelta na antenie polskiego radia: „Ameryka musi zacząć działać. Musi zażądać zaprzestania tego najpotworniejszego we współczesnych czasach mordowania ludzi. Stutrzydziestomilionowy narodzie amerykański! Prosimy was w imię uczciwości, sprawiedliwości i chrześcijaństwa nie o pomoc dla nas – niewielkiej grupy czterdziestu trojga Amerykanów, ale o pomoc dla dzielnych Polaków”.
Fotografie Juliena Bryana z września 1939 roku będzie można oglądać w naszym Muzeum do 6 października. Wstęp wolny. Zapraszamy!
W sobotę, 13 kwietnia, po koncercie Adama Struga i Monodii Polskiej czeka nas jeszcze jedno wydarzenie – wernisaż wystawy prac Bożeny Korulskiej. Obrazy i grafiki zostaną w naszym muzeum do końca miesiąca.
O artystce:
Absolwentka Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (dyplom z wyróżnieniem z grafiki artystycznej u prof. Edmunda Piotrowicza) oraz Podyplomowego Studium Scenografii Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (dyplom u prof. Józefa Szajny). Debiutowała spektaklem Medea w Teatrze Studio w Warszawie w 1977 r. oraz indywidualną wystawą grafiki w 1978 r., również w Warszawie. Zajmuje się: grafiką artystyczną, grafiką wydawniczą, grafiką internetową, scenografią oraz malarstwem. Jako grafik i dyrektor artystyczny współpracowała z wieloma wydawnictwami polskimi oraz zagranicznymi, projektując: okładki, ilustracje, layouty, ulotki i foldery reklamowe oraz plakaty. Jako scenograf współpracowała z teatrami w Polsce (Teatr Studio i Teatr na Targówku w Warszawie, teatry w Częstochowie, Gnieźnie, Białymstoku i Olsztynie) oraz USA (Perishable Theatre, Providence, Rhode Island), projektując scenografię oraz kostiumy do tekstów m.in. takich autorów, jak: Ireneusz Iredyński, Stanisław Grochowiak, Stanisław Baliński, Władimir Majakowski. Jej prace uzyskiwały bardzo pozytywne recenzje w prasie krajowej i w USA. Swoje prace graficzne i malarskie prezentuje na licznych wystawach w galeriach i muzeach w kraju i za granicą. Jest laureatką dwóch wyróżnień honorowych na II i V Ogólnopolskim Konkursie im. Józefa Gielniaka w Jeleniej Górze. Jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków (Okręg Warszawski) oraz grup twórczych Grafiteka, PositiveArt i Symfonia. W latach 2015–2018 była kuratorem wystaw Grafiteka. Współorganizowała I Ogólnopolski Konkurs Grafiki Artystycznej Grafiteka 2017, który będzie imprezą cykliczną w formie biennale.
Kowalstwo to rzemiosło o szczególnym znaczeniu dla starożytnych. Umiejętność wykonywania przedmiotów z żelaza wymagała specjalistycznej wiedzy, dlatego zawód ten cieszył się zapewne dużym uznaniem wśród lokalnej społeczności. Wysokie kwalifikacje rzemieślników są potwierdzone przez ich wyroby – część z nich to prawdziwe arcydzieła sztuki kowalskiej.
Podstawowym wyposażeniem starożytnej kuźni było palenisko kowalskie wraz z kompletem specjalistycznych narzędzi: kowadłem, kleszczami, młotkami, puncami i przecinakami. Główną techniką kowalską było kucie. Rozżarzoną w palenisku bryłę żelaza wydobywano kleszczami, a następnie kształtowano ją na kamiennym lub żelaznym kowadle za pomocą młotków. Narzędzia te, w zależności od przeznaczenia i wielkości obrabianej łupy surowca, miały zróżnicowane formy. Przedmioty wymagające precyzyjnego wykończenia obrabiano prawdopodobnie w niższych temperaturach, za pomocą różnych punc i tłoczków. Znaleziska pilników świadczą o opracowywaniu powierzchni wyrobów również „na zimno”.
Właściwości żelaza, szczególnie jego wytrzymałość i łatwość w obróbce, spowodowały, że stało się ono najpopularniejszym surowcem służącym do wyrobu różnych przedmiotów użytkowych. Wykorzystywano je we wszystkich dziedzinach życia ówczesnych społeczności, a podstawowe znaczenie miało przy produkcji broni i narzędzi. Z żelaza wykonywano ozdoby i elementy ubioru, a także detale przedmiotów zrobionych z innych surowców, które musiały cechować się wysoką odpornością na zużycie lub zniszczenie, np. okucia drewnianych kasetek czy wiader.
Świat żelaza – Fragment naszej publikacji Mazowieckie Centrum Metalurgiczne z przełomu er.