Archiwa tagu: jazz

12 grudnia. Trio 4 Chet – koncert online

Opublikowany przez
Odpowiedz

Koncert Trio 4 Chet, który został odwołany z powodu wiosennego lockdownu, odbędzie się 12 grudnia o godz. 19.00. Ze względu na wciąż obowiązujące obostrzenia, będzie można go wysłuchać na żywo, ale online. 

To będzie prawdziwa uczta dla miłośników jazzu – Trio 4 Chet – z Robertem Majewskim, czołowym polskim trębaczem na czele, któremu towarzyszyć będą Michał Tokaj i Sławomir Kurkiewicz. Muzycy zagrają w muzealnej oranżerii bez udziału publiczności. Będzie ich można słuchać dzięki transmisji online. Oczywiście za darmo. Koncert może odbyć się w takiej formule i bez opłat dzięki honorowemu patronatowi i wsparciu finansowemu starosty pruszkowskiego Krzysztofa Rymuzy.

Koncert będzie można obejrzeć TUTAJ.

ZAPRASZAMY! 

1500x1000

Robert Majewski – czołowy polski trębacz jazzowy. Pochodzi z muzycznej rodziny – jego ojciec Henryk był wybitnym trębaczem jazzowym, a brat Wojciech jest znakomitym pianistą jazzowym. W 1987 r. artysta ukończył studia w Akademii Muzycznej w Warszawie. Od 1982 r. do dziś współpracuje z Janem „Ptaszynem” Wróblewskim w jego sekstecie. W latach 1986–1990 był solistą Big-Bandu Studio S-1 Polskiego Radia pod dyrekcją Andrzeja Trzaskowskiego.

Muzyk jest laureatem wielu konkursów w kraju i za granicą, m.in.: Jazz Juniors w Krakowie, w Leverkusen (Europejski Artysta Roku 1985, 1992), Światowego Konkursu Trębaczy im. Louisa Armstronga w Waszyngtonie (finalista, 1990). Otrzymał także tytuł Muzyka Roku 1990 od redakcji III Programu Polskiego Radia. Zagrał główną rolę w filmie Andrzeja Jakimowskiego Pogłos, nagrodzonym na festiwalu Jazz Film Salon 1991 w Warszawie. Koncertował i nagrywał z wieloma wybitnymi muzykami z kraju i z zagranicy, m.in. z: Bobo Stensonem, Palle’em Danielssonem, Joeyem Baronem, Clarkiem Terrym, Royem Hargrove’em, Nicholasem Paytonem, Garrym Bartzem, Janem „Ptaszynem” Wróblewskim, Zbigniewem Namysłowskim, Jarosławem Śmietaną czy Wojciechem Karolakiem.

Współpracował również z twórcami muzyki teatralnej i filmowej, m.in. z: Krzesimirem Dębskim, Zbigniewem Preisnerem, Michałem Lorencem czy Jerzym Satanowskim. Zajmuje się też pracą pedagogiczną, m.in. na Wydziale Jazzu w ZPSM II stopnia im. Fryderyka Chopina w Warszawie oraz w Akademii Muzycznej w Łodzi. Wykładał w Instytucie Jazzu PWSZ w Nysie, a także na warsztatach muzycznych, m.in. w Puławach, Lesznie i Brzozowie. W 2006 r. otrzymał Odznakę Honorową Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego. Jest też zdobywcą dwóch nagród muzycznych Fryderyk (2012 i 2017 r.) przyznanych w kategorii: Jazzowy Album Roku, które otrzymał za My One And Only Love oraz Tribute To Henryk Majewski. Ważniejsze albumy: Robert Majewski plays Komeda (1996), Coś dla ludzi (1998), Chopin Symphony Jazz Project (2010), My One And Only Love (2011), Tribute to Henryk Majewski (2016).

 Michał Tokaj – absolwent Akademii Muzycznej w Katowicach na Wydziale Jazzu i Muzyki Rozrywkowej. Zadebiutował w 1993 r., grając w kwartecie Kazimierza Jonkisza. Artysta zwyciężył w Międzynarodowym Konkursie Improwizacji Jazzowej w Katowicach. We wrześniu 2004 r. ukazała się jego autorska płyta Bird Alone nagrana z Darkiem Oleszkiewiczem i Łukaszem Żytą. Płyta otrzymała Fryderyka w kategorii Jazzowy Album Roku, a jej autor został nominowany w kategorii Jazzowy Muzyk Roku. Bird Alone uzyskała tytuł platynowej płyty. Istotnym wydarzeniem jest udział Michał Tokaj Trio w nagraniu płyty Early Reflections amerykańskiego saksofonisty i klarnecisty basowego Benniego Maupina. Koncerty promocyjne z udziałem pianisty zorganizowano w Los Angeles oraz Nowym Jorku w kwietniu 2008 r. Krążek Looking Walking Being, będący owocem współpracy z Agą Zaryan, wydany w marcu 2010 r. pod szyldem amerykańskiej wytworni Blue Note, już po miesiącu pokrył się platyną, a Tokaj otrzymał wyróżnienie za Najlepszą Improwizację Jazzową roku 2010 w utworze Seeking My Love oraz Fryderyka w kategorii: Jazzowy Kompozytor Roku. W 2014 r. ukazała się druga płyta Michał Tokaj Trio – The Sign. Pianista koncertował w USA, Izraelu, Egipcie, Jordanii oraz większości krajów europejskich. Współpracował i nagrywał m.in. z Tomaszem Stańką, Janem „Ptaszynem” Wroblewskim, Januszem Muniakiem, Tomaszem Szukalskim, Ewą Bem, Henrykiem Miśkiewiczem, Piotrem Wojtasikiem, Piotrem Baronem, Darkiem Oleszkiewiczem, Grzegorzem Nagorskim, Leszkiem Żądło, Zbigniewem Namysłowskim, Benniem Maupinem, Eddiem Hendersonem, Victorem Lewisem, Kevinem Mahoganym i Monty Watersem.

Sławomir Kurkiewicz – polski kontrabasista, najbardziej znany z ponad 20-letniej współpracy z Tomaszem Stańką oraz Marcin Wasilewski Trio, uznawanej za jedną z czołowych formacji europejskiego jazzu swojego pokolenia. Od 2001 r. jest związany z monachijską wytwornią fonograficzną ECM, dla której nagrywał m.in. z Manu Katche i Janem Garbarkiem. Artysta występował również z takimi muzykami, jak: Charles Lloyd, Joe Lovano, John Surman, Dino Saluzzi, David Virelles, Joey Baron, Craig Taborn czy Marilyn Mazur.

pasek-koncert

2-pasek-koncert

 

logotypy-aktualne-koncert

Wystawa czasowa – Jazz Tyrmanda

Opublikowany przez
Odpowiedz

Do końca września w ogrodzie Muzeum dostępna będzie wsytawa czasowa poświęcona Leopoldowi Tyrmandowi.

W roku 2020 obchodzić będziemy 100. rocznicę urodzin Leopolda Tyrmanda.
Na tę okazję przygotowana została wystawa zatytułowana „Jazz Tyrmanda”.
Przedstawia ona postać Leopolda Tyrmanda jako miłośnika jazzu. Wybrane fragmenty jego twórczości, ale także wywiadów z nim i z osobami, które go znały, przekazują wiedzę o tym, czym dla pisarza był jazz. Tyrmand, znakomity popularyzator tego gatunku muzyki, widział w nim doskonały symbol buntu przeciwko ograniczeniom nakładanym na swobodę jednostki w różnych systemach politycznych. Jazz otwierał możliwość wolnej wypowiedzi dla tworzących go muzyków i dla jego wielbicieli.
Tyrmand wskazywał także na plebejskie źródła muzyki jazzowej, czerpiącej z folkloru miejskiego. Stąd w wystawie wyjątki z powieści „Zły”, ukazującej warszawską ulicę z jej żywiołowością, cechującą życie powojennej stolicy. Dlatego też obrazy Warszawy lat 50. ubiegłego stulecia stanowią ilustrację przywoływanych tekstów.
W ekspozycji wykorzystano fragmenty książek „Zły”, „U brzegów jazzu”, „On Freedom” Leopolda Tyrmanda, „Zły Tyrmand” Mariusza Urbanka, wywiadów i artykułów, które ukazały się na łamach Jazz Forum.
Ilustracje zostały stworzone na bazie archiwalnych fotografii.

Autorką ekspozycji jest Justyna Polakowska.

Wystawa złożona jest z 13 paneli i można ją oglądać do 30 września. Zapraszamy!

plakat tyrmand

14 marca. Koncert jazzowy

Opublikowany przez
Odpowiedz

Prawdziwa uczta dla miłośników jazzu. Trio 4 Chet – z Robertem Majewskim, czołowym polskim trębaczem na czele, któremu towarzyszyć będą Michał Tokaj i Sławomir Kurkiewicz. 

Ten koncert Sezonu 2019/2020 będzie wyjątkowo bezpłatny. Darmowe bilety do pobrania w Muzeum (liczba miejsc ograniczona). Koncert dofinansował Starosta pruszkowski Krzysztof Rymuza.

Zapraszamy 14 marca, godz. 19.00.

Więcej o muzykach Trio 4 Chet oraz o całym Sezonie Koncertowym można przeczytać TUTAJ.

A1_plakat14.03.2020

Wolę być sidemenem. Rozmowa z Dominikiem Wanią

Opublikowany przez
Odpowiedz

Tomasz Kuźmicz, MSHM: Ma Pan wykształcenie klasyczne. Jaki ma to wpływ na podejście do muzyki i na samą grę?

Dominik Wania: Kolosalny. Bez tego nie wyobrażam sobie funkcjonowania jako pianista, nie klasyczny czy Jazzowy, ale jako muzyk w ogóle. Warsztat i literatura – to wszystko zostaje w głowie i w palcach, uwrażliwia na dbałość o szczegóły. Granie tylko muzyki jazzowej na pewno by mi tego nie dało. I ten aspekt niestety się pomija. Niewielu jest pianistów totalnych, takich jak np. Brad Mehldau, który gra też klasykę, choć nie pamiętam, czy on akurat ją studiował, choć pewnie tak, bo słychać czy ktoś ten dźwięk ma, czy nie; czy gra tylko na pół gwizdka, czy jest to rasowy „pianizm”, i to niezależnie od tego, jaką się wykonuje muzykę – improwizowaną czy klasyczną. Jak w przypadku instrumentu dętego musi być zadęcie, odpowiedni słup powietrza, tak i tutaj – musi być odpowiedni atak na klawiaturę. Tego nie da się zdobyć bez przerobienia warsztatu klasycznego, nie będzie się grało szerszą fakturą. Dla mnie klasyka jest rzeczą niezwykle istotną, na co zwracam uwagę swoim studentom – by byli pianistami, a nie tylko pianistami jazzowymi.

Klasyka jest więc dla Pana niezwykle istotna, ale realizuje się Pan w jazzie…

Zależy co mamy na myśli, mówiąc jazz. Raczej nazwałbym to muzyką improwizowaną. Szczególnie odkąd zacząłem grać z Maciejem Obarą, mocno otworzyłem się na granie bardziej free… nie mówię, że w pełni – bo mamy tu ustalone struktury, ale podejście do nich jest otwarte. Każdy utwór interpretujemy na tyle sposobów, na ile się da – za każdym razem inaczej. I w tym tkwi wolność, w tym sensie jest to free. Nie ma tu rzeczy atonalnych, bez formy, ale im mniej mi się narzuca, tym czuję się wygodniej.

Program Ravelowski (grany podczas koncertu w naszym Muzeum, przyp. aut.) napisany był dawno temu (kiedy pewne rzeczy postrzegałem inaczej) i pod wpływem grania zaaranżowanego, ułożonego. Formy są tutaj dosyć ściśle określone, mimo to staramy się wplatać jakieś elementy otwartych fragmentów, przy których możemy sobie pograć bardziej swobodnie.

Od wydania albumu Ravel minęło już trochę czasu. Później wspominał Pan, że woli być elementem zespołu, niż liderem. Czy coś się pod tym względem zmieniło? Nie tęskni Pan za w pełni autorskim projektem?

Projekt autorski będzie. Jestem świeżo po nagraniu płyty solowej, o której nie chcę jeszcze za wiele mówić. Została zarejestrowana dosłownie dwa tygodnie temu i wyjdzie zapewne na wiosnę, ale dopóki nie znam daty wydania, trochę się z tym ukrywam. Nie chcę tego rozdmuchiwać, żeby nie spalić czegoś, co jest dla mnie bardzo ważne, najważniejsze nawet – jeśli chodzi o moją zawodową działalność.

A czy nie tęsknię za byciem liderem? Nie wiem. Jak się gra solo, jest się odpowiedzialnym tylko za siebie, a lider składu, choćby takiego jak Trio, jest już odpowiedzialny także za kolegów. Zresztą najmniej stresująca jest tutaj warstwa muzyczna. Bardziej daje się we znaki logistyka – jak to wszystko ogarnąć, zgrać terminy. Jest to szczególnie męczące, jeśli nie ma się menadżera, osoby, która zajmie się sprawami przyziemnymi. W tym sensie wygodniej nie być liderem. Choć to nie znaczy wcale, że nie chcę projektu, z którym mógłbym jeździć, jak choćby z Trio. Ale ponieważ w planach jest płyta solowa, pewnie większość czasu będę poświęcał właśnie temu.

Jest jeszcze jeden powód, dla którego nie chcę być wyłącznie liderem własnego projektu – po prostu lubię grać z ludźmi, z różnymi artystami, różną muzykę. To właśnie mnie inspiruje i napędza – że nie skupiam się tylko na swoim projekcie. To jest chyba najważniejsze. Wolę, a bycie pianistą daje taką możliwość, być sidemenem. Gorzej mają muzycy, którzy są instrumentalistami dętymi – albo są liderami własnego projektu, albo… no właśnie, z gościnnością bywa różnie, czuję się więc uprzywilejowany.

Lubi Pan grać z różnymi muzykami. Są wśród nich tacy… może chociaż jeden, który miał na Pana szczególny wpływ?

Na pewno każdy, z kim do tej pory pracowałem, wpływał na to, jak gram.  Taką postacią był np. Tomasz Stańko, z którym miałem przyjemność grać przez cztery lata. Obcowanie z tą muzyką, coś więcej niż tylko jej słuchanie, było dla mnie szkołą. A jej konsekwencją – moja współpraca z Maciejem Obarą, bo poznaliśmy się w zespole Tomasza Stańki. Tam przecięły się nasze szlaki. Teraz, siedem lat wspólnego grania z Maćkiem też rzutuje na to, jak postrzegam pewne rzeczy i co najbardziej odpowiada mi w graniu. A nie zawsze i nie ze wszystkimi da się to realizować, bo każdy ma inne zapatrywania, inne priorytety. Po drodze było oczywiście wielu wspaniałych muzyków i każdy swoją cząstkę gdzieś zaszczepił. Choćby Jacek Kochan, jako jeden z pierwszych – świetny perkusista, niedoceniany w Polsce, nad czym ubolewam, bo jego płyty są znakomite, z niezwykle świeżą, choć niełatwą w odbiorze, muzyką. Zbigniew Wegehaupt – specyfika jego muzyki, to, jak ją pisał – na pewno ma wpływ na rozwój języka harmonicznego, w którym się obecnie poruszam. Ziarnko do ziarnka. Każdy coś dorzuca, więc mógłbym długo wymieniać.

A zdarza się Panu szukać, albo nawet nie szukać, ale przypadkowo znajdować inspiracje w muzyce popularnej?

Szczerze mówiąc bardzo rzadko. Nie siedzę w muzyce popularnej, zwłaszcza tej, która jest obecnie lansowana i którą można usłyszeć wszędzie.  Jeśli w ogóle sięgam, to raczej po rzeczy starsze – lata 70., 80., może jeszcze trochę 90. Nie jest to jednak coś, w co się zagłębiam. Jest to raczej inspiracja brzmieniem, często specyficznym, rozpoznawalnym. Niektórzy mówią, że wtedy, gdy pojawiły się syntezatory, muzyka zaczęła się psuć, wszystko stało się mniej żywe. Ja natomiast dostrzegam tam pewne inspiracje. Jest to też trochę sprawa sentymentu. Lata 80. to czas mojego dzieciństwa. Coś zostaje w głowie, przyjemnie się kojarzy.

Za to muzyka klasyczna wciąż jest dla mnie inspiracją, i to nie dlatego, że analitycznie do tego podchodzę, słyszę coś i od razu próbuję to aplikować w graniu. Niekoniecznie. Bardziej na zasadzie wrażeniowej – przechodzi przeze mnie i gdzieś zostaje – jakiś rodzaj specyficznych współbrzmień.

Ma Pan też na swoim koncie elektroniczny epizod.

Miałem okres mocnego zainteresowania starymi syntezatorami. Nawet kilka kupiłem i mam je do dzisiaj. Ale nie przetrwało to próby czasu, w tym sensie, że dziś już w nich nie grzebię, mówiąc kolokwialnie. Dla mnie inspiracją jest fortepian. Jeśli mam dobry instrument, który swoją barwą, tembrem, tym jak potrafią brzmieć różne rejestry – jest interesujący  – to jest największa inspiracja. Fortepian akustyczny, którego nie eksploruję w kierunku preparacji – chcę uzyskać jak najpiękniejsze brzmienie, naciskając klawisze, bez grzebania w środku. Wszystko inne to tylko jakaś ciekawostka.

Plany na najbliższą przyszłość, poza albumem solowym, o którym już wspominaliśmy.

Jest wiele planów, bo z różnymi artystami nagrałem sześć płyt, które nie zdążyły jeszcze wyjść. Mam więc nadzieję, że stanie się to w przyszłym roku. Najważniejsze to kwartet Maćka Obary i promocja najnowszej płyty, która ukazała się miesiąc temu. Czekam też na sygnał z wytwórni, kiedy ukaże się solowa płyta. W tym wszystkim trzeba też znaleźć czas na rodzinę i działalność na uczelni. Na razie udaje się to wszystko pogodzić i oby tak było nadal.

To plany. A marzenia?

Dwa już się spełniły. Jestem członkiem kwartetu Maćka Obary, z którym wydaliśmy już drugą płytę. To było wspólne spełnienie marzeń całego zespołu, żeby zaistnieć w tej wytwórni (ECM – prestiżowa wytwórnia fonograficzna – przyp. aut.) i to udało się zrealizować po wielu latach ciężkiej batalii. A konsekwencją tego była możliwość nagrania także solowej płyty, co również było moim marzeniem. I to chciałbym utrzymać – być na tyle kreatywnym… nie żeby proponować wciąż coś nowego i wyjątkowo świeżego, bo to jest bardzo trudne – ale by być kreatywnym muzykiem, by różne inspiracje wciąż mnie napędzały do grania, do szukania nowych dźwięków. I to chyba tyle. Chciałbym, żeby kwartet Maćka przetrwał, bo jest to zespół, który daje mi najwięcej satysfakcji w tej chwili. I muzycznie, i personalnie, więc życzyłbym sobie, by ta współpraca trwała.

Powodzenia w takim razie. I spełnienia wszystkich marzeń.

Dzięki serdeczne.

Dziękuję.

Z pianistą Dominikiem Wanią rozmawiał Tomasz Kuźmicz.

Sezon Koncertowy 2019/2020

Opublikowany przez
Odpowiedz

W tym roku cykl siedmiu muzycznych spotkań wypełni klasyka i jazz. Pierwszy koncert odbędzie się już 19 października – wystąpi Arcon Trio z Berlina. Sezon potrwa do 4 kwietnia. Koncertom towarzyszyć będzie wystawa prac Moniki Wanyura-Kurosad.

Harmonogram:

19 października, godz. 18.00

Arcon Trio (Berlin)

David Marquard – skrzypce

Janis Marquard – wiolonczela

Julius Asal – fortepian

W programie: Beethoven, Liebermann, Becker – Toccata (prawykonanie światowe)

19.30 – wernisaż prac Moniki Wanyura-Kurosad.

23 listopada, godz. 19.00

Dominik Wania Trio – Wieczór Jazzowy

7 grudnia, godz. 19.00

Jakub Jakowicz – skrzypce

Paweł Wakarecy – fortepian

W programie: Lutosławski, Mendelssohn, Chausson

18 stycznia, godz. 19.00

Magdalena Warzecha z zespołem w składzie:

Konrad Wantrych – fortepian

Sergij Ohrimchuk – skrzypce

Michał Jaros – kontrabas

Robert Murakowski – trąbka

W programie: Monodram Muzyczny – Kaprysy Zaspokojone

22 lutego, godz. 19.00

Katarzyna Duda

Kameralna Orkiestra N-Harmonia

Osiem pór roku – Vivaldi, Piazzola

14 marca, godz. 19.00

Trio 4 Chet

Robert Majewski – trąbka, flugelhorn

Michał Tokaj – fortepian

Sławomir Kurkiewicz – kontrabas

Wieczór Jazzowy – A tribute to Chet Baker

4 kwietnia, godz. 19.00

Robert Bachara – skrzypce

Marek Toporowski – klawesyn

Sonaty Misteryjne Bibera (wybór)

Bilety na wszystkie koncerty – 30 zł. Do nabycia w Muzeum.

ZAPRASZAMY!

O artystach:

Arcon Trio

arcon t

Wiosną 2012 r. Julius Asal założył Arcon Trio wraz z braćmi Janisem i Davidem Marquardami. W następnym roku zespół zadebiutował bardzo wysoko ocenionym przez krytyków programem, na który złożyły się dzieła: Beethovena, Schumanna, Rachmaninowa i Szostakowicza. Od tego czasu formacja opracowała ambitne programy, wykonując m.in. wszystkie tria Johannesa Brahmsa.

Trzej młodzi artyści zwracają szczególną uwagę na literaturę muzyki kameralnej XX i XXI w. Oprócz repertuaru klasycznego, takiego jak utwory Szostakowicza czy Coplanda, odkrywają nowe obszary, np. trio fortepianowe Raffaele Bellafronte Solaessenza, którego niemiecką premierę Arcon Trio wykonało w sali Ensemble Modern. Muzycy z powodzeniem występowali na prestiżowych festiwalach (m.in. Rheingau Musik Festi-val, Michelstadter Musiknacht, Museums Salon Frankfurt, Kultursommer Sudhessen), a ostatnio przyciągnęli międzynarodową uwagę, zdobywając II nagrodę i dwie nagrody specjalne w prestiżowym Konkursie im. Johannesa Brahmsa w Portschach w Austrii. Wcześniej trio zaprezentowało się jako najmłodszy zespół uczestniczący w Chamber Music Prize of Polytechnic Society, gdzie otrzymało nagrodę specjalną. Artystycznie istotne dla Arcon Trio były spotkanie i intensywna współpraca z renomowanym Quartet Faure. Od kwietnia 2017 r. trio jest prowadzone przez Thomasa Hoppe, pianistę Atos Trio. Kolejne impulsy zespołowi nadali tacy muzycy, jak: Angelika Merkle, Dimiter Ivanov, Jan Ickert, Eldar Nebolsin i Ulf Wallin. W 2019 r. formacja zadebiutowała w wiedeńskim Musikverein. Koncert w pruszkowskim Muzeum jest natomiast debiutem zespołu w Polsce.

Dominik Wania Trio

14249828_10155217528207571_8884559753036016747_o

Fot. Alicja Dybowska, źródło: Profil FB Dominika Wani

Dominik Wania – absolwent Akademii Muzycznej w Krakowie i New England Conservatory of Music w Bostonie, USA. Współpracował m.in. z Tomaszem Stańką, Piotrem Wojtasikiem, Zbigniewem Namysłowskim, Piotrem Baronem, Jackiem Kochanem, Zbigniewem Preisnerem oraz Zbigniewem Wegehauptem. Od 2012 r. jest członkiem międzynarodowego kwartetu Macieja Obary, z którym nagrywa dla najbardziej prestiżowej wytworni ECM. W 2014 r. został nagrodzony dwoma Fryderykami i Gwarancją Kultury za autorski album Ravel. W 2018 r. był laureatem Fryderyka za album Unloved (ECM) kwartetu Macieja Obary oraz pianistą roku w ankiecie „Jazz Forum” i muzykiem roku w ankiecie „Polish Jazz.

Maksymilian Mucha – kontrabasista, studiował na Akademii Muzycznej w Katowicach oraz w Jazz-Institut Berlin. Współpracuje z wieloma artystami amerykańskiej sceny jazzowej, m.in. Christianem Scottem czy Loganem Richardsonem, a także sceny rodzimej – Mateuszem Pospieszalskim czy Adamem Strugiem. Występował na wielu międzynarodowych festiwalach, m.in. na: Moers Festival, Cully Jazz Festival, Coastal Jazz Festival.

Dawid Fortuna – absolwent Akademii Muzycznej w Krakowie. Jego dotychczasowe osiągnięcia to m.in. udział w konkursach: Krokus Jazz Festiwal, Bielska Zadymka Jazzowa, Jazz nad Odrą (wyróżnienie, 2008 r.), Międzynarodowy Konkurs Młodych Zespołów Jazzowych „Jazz Juniors” (zwycięstwo w 2011 r. z zespołem PeGaPoFo), a także udział w festiwalach polskich i zagranicznych oraz przede wszystkim występy ze znakomitymi polskimi jazzmanami. Mimo młodego wieku od niedawna jest członkiem kwintetu Zbigniewa Namysłowskiego oraz zespołu New Bone, grał także w kwartecie Zbigniewa Wegehaupta. Wraz z kolegami Henrykiem Gradusem i Kubą Płużkiem współtworzą obiecującą formację TTS Trio. Muzyk miał okazję występować m.in. z Januszem Muniakiem, Tomaszem Stańką, Leszkiem Możdżerem, Agą Zaryan czy Pawłem Kaczmarczykiem.

Jakub Jakowicz, Paweł Wakarecy

jakowicz

Fot. M. Mulawa, źródło: Teatr Wielki

Jakub Jakowicz – grę na skrzypcach studiował u swojego ojca Krzysztofa Jakowicza w Warszawskiej Akademii Muzycznej. Był również ostatnim uczniem prof. Tadeusza Wrońskiego. W 2001 r. zadebiutował z Filharmonikami Monachijskimi pod batutą Pinchasa Steinberga, wykonując I Koncert skrzypcowy Karola Szymanowskiego. Występował z wieloma renomowanymi orkiestrami, m.in. z NOSPR-em, Sinfonią Varsovią, Filharmonią Czeską w Pradze, Orchestra di Santa Cecilia w Rzymie, Filharmonią Drezdeńską, Orchestre de la Suisse Romande w Genewie, Orquesta Nacional w Madrycie, Royal Stockholm Philharmonic oraz Concerto Koln. Artysta tworzy duet z pianistą Bartoszem Bednarczykiem. Jako kameralista współpracował z takimi muzykami, jak: Heinz Holliger, Paul Gulda, Andrzej Bauer, Nelson Goerner, Michel Lethiec, Zvi Plesser, Krzysztof Chorzelski czy Marcin Sieniawski. Jest również związany z dwoma kwartetami smyczkowymi: w latach 2008–2014 był prymariuszem Lutosławski Quartet, z ktorym nagrał m.in. komplet kwartetow smyczkowych Grażyny Bacewicz, a od 2006 r. jest członkiem Zehetmair Quartet, z którym koncertował np. w: Wigmore Hall w Londynie, Filharmonii Berlińskiej, Concertgebouw w Amsterdamie i Konzerthaus w Wiedniu. Zespół otrzymał wiele nagród, m.in. Diapason d’Or de l’Année oraz Nagrodę im. Paula Hindemitha Miasta Hanau. Artysta ma tytuł doktora sztuk muzycznych. Uczy gry skrzypcowej na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie oraz w Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. Gra na instrumencie Braci Gand (Paryż, 1859) dzięki uprzejmości Fondation Jerzy Semkow.

Paweł Wakarecy – z wyróżnieniem ukończył Akademię Muzyczną im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy w klasie fortepianu prof. Katarzyny Popowej-Zydroń. Zdobywał laury i wyróżnienia na licznych ogólnopolskich oraz międzynarodowych konkursach pianistycznych. W 2010 r. otrzymał wyróżnienie oraz nagrodę specjalną dla najlepszego Polaka na XVI Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Występował na najważniejszych estradach koncertowych i festiwalowych w Polsce, m.in. na Festiwalu Chopinowskim w Dusznikach-Zdroju, Festiwalu „Chopin i Jego Europa” w Warszawie, Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku, a także za granicą. Grał w wielu prestiżowych salach koncertowych, m.in. w: Cadogan Hall i Westminster Cathedral Hall w Londynie, Salle Cortot w Paryżu, Oji Hall w Tokio, Seoul Arts Center czy Wielkiej Sali Konserwatorium Kijowskiego. Regularnie występuje jako solista z Toruńską Orkiestrą Symfoniczną. Współpracował także z większością orkiestr filharmonicznych w Polsce, koncertując pod batutami m.in. Antoniego Wita, Agnieszki Duczmal, Jerzego Maksymiuka, Marka Mosia, Zygmunta Rycherta, Łukasza Borowicza, Daniela Smitha, Mitsuyoshi Oikawy czy Bar Avni. Prowadzi aktywną działalność jako kameralista. Wraz z żoną Aleksandrą Soboń-Wakarecy tworzy duet fortepianowy Wakarecy Piano Duo. Współpracuje ponadto z Marcinem Zdunikiem, Jakubem Jakowiczem, Anną Marią Staśkiewicz, Januszem Wawrowskim, Łukaszem Długoszem i Katarzyną Budnik-Gałązką. Obecnie jest adiunktem w Katedrze Fortepianu Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy.

Magdalena Warzecha

magdalena warzecha

Fot. B. Warzecha, źródło: Profil FB Magdaleny Warzechy

Kaprysy zaspokojone to wyjątkowy i niepowtarzalny monodram muzyczny Magdaleny Warzechy – niezwykle utalentowanej i cenionej aktorki Teatru Narodowego w Warszawie. Forma dzieła nawiązuje do najszlachetniejszych wzorów spektakli literacko-kabaretowych. Kaprysy ujmują lekkością, wdziękiem, poczuciem humoru i brawurą. Zbudowane są na kontraście, zaskoczeniu oraz różnorodności stylistycznej i interpretacyjnej. Zachwycają także brzmieniem muzyki. Bohaterką spektaklu jest kobieta, a może nawet są to wszystkie kobiety świata ze wszystkimi ich kaprysami.

MAGDALENA WARZECHA – scenariusz i reżyseria

ANNA OHRIMCHUK – voice coach

SERGIJ OHRIMCHUK – skrzypce

KONRAD WANTRYCH – fortepian

MICHAŁ JAROS – kontrabas

ROBERT MURAKOWSKI – trąbka

Magdalena Warzecha – od ponad 20 latjest aktorką Teatru Narodowego w Warszawie. W swoim dorobku ma kilkadziesiąt ról zagranych w tym i innych teatrach. Współpracowała z czołowymi reżyserami filmowymi i teatralnymi, m.in. z: Janem Englertem, Andrzejem Wajdą, Krzysztofem Zanussim, Kazimierzem Kutzem, Izabellą Cywińską, Januszem Morgensternem, Jerzym Grzegorzewskim, Januszem Opryńskim czy Agnieszką Glińską. Zagrała w produkcjach filmowych: Wielki Tydzień, Boża podszewka, Ogniem i mieczem, Zawrócony, Spona, teatrach telewizji oraz znanych i lubianych serialach: Na dobre i na złe, Siostry, Ojciec Mateusz, Złotopolscy. Jest prezesem Stowarzyszenia Słowodaje Teatr, pedagogiem, scenarzystą oraz reżyserem indywidualnych projektow teatralnych i muzycznych: Zielone wianki, Ukrainność, Halo, kabaret i niezliczonej liczby wieczorów poetyckich. W 2015 r. została odznaczona orderem Zasłużony dla Kultury Polskiej.

Katarzyna Duda, Kameralna N-Harmonia

15220184_1317222348309756_6417800447352030309_n

Katarzyna Duda – jedna z najwybitniejszych osobowości artystycznych w Polsce. Wystąpiła z recitalami i koncertami w tak prestiżowych salach, jak: Lincoln Center i Carnegie Hall w Nowym Jorku, Concertgebouw w Amsterdamie, Filharmonia Narodowa w Warszawie, Kawai Omotesandō Hall w Tokio czy Sala Rossiniego w Padwie. Studiowała w mistrzowskiej klasie skrzypcowej Maestro Tibora Vargi w Ecole Superieure de Musique w Sion w Szwajcarii oraz pod opieką artystyczną Jana Staniendy w Akademii Muzycznej w Warszawie. Artystka jest laureatką Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego Tibora Vargi w Sion w Szwajcarii, a także laureatką Międzynarodowego Konkursu na Skrzypce Solo Tadeusza Wrońskiego w Warszawie. Była nominowana do nagród Paszport Polityki oraz Fryderyk. Nagrała pięć płyt z repertuarem solowym i kameralnym. Gra na włoskim instrumencie z początku XIX w.

Kameralna N-Harmonia – zespół powstał z inicjatywy młodych muzyków, których aspiracją jest dołączenie do grona uznanych zespołów prezentujących muzykę na wysokim poziomie wykonawczym. Elementem spajającym grupę jest chęć dzielenia się radością, jaką przynosi wspólne tworzenie. Artyści swoimi działaniami udowadniają, że muzyka klasyczna czy tzw. kultura wysoka nie są zarezerwowane wyłącznie dla koneserów. Z koncertami docierają do wszystkich grup słuchaczy, stale poszerzając grono swoich sympatyków. W założeniach zespół pragnie brać czynny udział w edukacji kulturalnej, co jest szczególnie widoczne w działalności koncertowej, której adresatem jest niezwykle wymagająca – najmłodsza publiczność. Od dwóch lat Kameralna N-Harmonia występuje regularnie w rożnych miastach Polski. W swoim dorobku ma m.in. wykonanie Stabat Mater Pergolesiego z Warszawskim Chorem Międzyuczelnianym i solistami Filharmonii Narodowej. Orkiestra występuje także na festiwalach, np. Muzyka Nowa i Architektura w Toruniu czy też Strefa Ciszy w Łazienkach Królewskich w Warszawie.

Trio 4 Chet

robert majewski

Fot. Masalski Fotografia, źródło: Profil FB robertmajewski.official

Robert Majewski – czołowy polski trębacz jazzowy. Pochodzi z muzycznej rodziny – jego ojciec Henryk był wybitnym trębaczem jazzowym, a brat Wojciech jest znakomitym pianistą jazzowym. W 1987 r. artysta ukończył studia w Akademii Muzycznej w Warszawie. Od 1982 r. do dziś współpracuje z Janem „Ptaszynem” Wróblewskim w jego sekstecie. W latach 1986–1990 był solistą Big-Bandu Studio S-1 Polskiego Radia pod dyrekcją Andrzeja Trzaskowskiego.

Muzyk jest laureatem wielu konkursów w kraju i za granicą, m.in.: Jazz Juniors w Krakowie, w Leverkusen (Europejski Artysta Roku 1985, 1992), Światowego Konkursu Trębaczy im. Louisa Armstronga w Waszyngtonie (finalista, 1990). Otrzymał także tytuł Muzyka Roku 1990 od redakcji III Programu Polskiego Radia. Zagrał główną rolę w filmie Andrzeja Jakimowskiego Pogłos, nagrodzonym na festiwalu Jazz Film Salon 1991 w Warszawie. Koncertował i nagrywał z wieloma wybitnymi muzykami z kraju i z zagranicy, m.in. z: Bobo Stensonem, Palle’em Danielssonem, Joeyem Baronem, Clarkiem Terrym, Royem Hargrove’em, Nicholasem Paytonem, Garrym Bartzem, Janem „Ptaszynem” Wróblewskim, Zbigniewem Namysłowskim, Jarosławem Śmietaną czy Wojciechem Karolakiem.

Współpracował również z twórcami muzyki teatralnej i filmowej, m.in. z: Krzesimirem Dębskim, Zbigniewem Preisnerem, Michałem Lorencem czy Jerzym Satanowskim. Zajmuje się też pracą pedagogiczną, m.in. na Wydziale Jazzu w ZPSM II stopnia im. Fryderyka Chopina w Warszawie oraz w Akademii Muzycznej w Łodzi. Wykładał w Instytucie Jazzu PWSZ w Nysie, a także na warsztatach muzycznych, m.in. w Puławach, Lesznie i Brzozowie. W 2006 r. otrzymał Odznakę Honorową Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego. Jest też zdobywcą dwóch nagród muzycznych Fryderyk (2012 i 2017 r.) przyznanych w kategorii: Jazzowy Album Roku, które otrzymał za My One And Only Love oraz Tribute To Henryk Majewski. Ważniejsze albumy: Robert Majewski plays Komeda (1996), Coś dla ludzi (1998), Chopin Symphony Jazz Project (2010), My One And Only Love (2011), Tribute to Henryk Majewski (2016).

 Michał Tokaj – absolwent Akademii Muzycznej w Katowicach na Wydziale Jazzu i Muzyki Rozrywkowej. Zadebiutował w 1993 r., grając w kwartecie Kazimierza Jonkisza. Artysta zwyciężył w Międzynarodowym Konkursie Improwizacji Jazzowej w Katowicach. We wrześniu 2004 r. ukazała się jego autorska płyta Bird Alone nagrana z Darkiem Oleszkiewiczem i Łukaszem Żytą. Płyta otrzymała Fryderyka w kategorii Jazzowy Album Roku, a jej autor został nominowany w kategorii Jazzowy Muzyk Roku. Bird Alone uzyskała tytuł platynowej płyty. Istotnym wydarzeniem jest udział Michał Tokaj Trio w nagraniu płyty Early Reflections amerykańskiego saksofonisty i klarnecisty basowego Benniego Maupina. Koncerty promocyjne z udziałem pianisty zorganizowano w Los Angeles oraz Nowym Jorku w kwietniu 2008 r. Krążek Looking Walking Being, będący owocem współpracy z Agą Zaryan, wydany w marcu 2010 r. pod szyldem amerykańskiej wytworni Blue Note, już po miesiącu pokrył się platyną, a Tokaj otrzymał wyróżnienie za Najlepszą Improwizację Jazzową roku 2010 w utworze Seeking My Love oraz Fryderyka w kategorii: Jazzowy Kompozytor Roku. W 2014 r. ukazała się druga płyta Michał Tokaj Trio – The Sign. Pianista koncertował w USA, Izraelu, Egipcie, Jordanii oraz większości krajów europejskich. Współpracował i nagrywał m.in. z Tomaszem Stańką, Janem „Ptaszynem” Wroblewskim, Januszem Muniakiem, Tomaszem Szukalskim, Ewą Bem, Henrykiem Miśkiewiczem, Piotrem Wojtasikiem, Piotrem Baronem, Darkiem Oleszkiewiczem, Grzegorzem Nagorskim, Leszkiem Żądło, Zbigniewem Namysłowskim, Benniem Maupinem, Eddiem Hendersonem, Victorem Lewisem, Kevinem Mahoganym i Monty Watersem.

Sławomir Kurkiewicz – polski kontrabasista, najbardziej znany z ponad 20-letniej współpracy z Tomaszem Stańką oraz Marcin Wasilewski Trio, uznawanej za jedną z czołowych formacji europejskiego jazzu swojego pokolenia. Od 2001 r. jest związany z monachijską wytwornią fonograficzną ECM, dla której nagrywał m.in. z Manu Katche i Janem Garbarkiem. Artysta występował również z takimi muzykami, jak: Charles Lloyd, Joe Lovano, John Surman, Dino Saluzzi, David Virelles, Joey Baron, Craig Taborn czy Marilyn Mazur.

Robert Bachara

31

Fot. Maciej Adamczyk, źródło: Oficjalna strona Roberta Bachary

– w wieku siedmiu lat śpiewał w chórze chłopięcym, gdzie dostrzeżono jego muzyczny talent. Rok później rozpoczął naukę gry na skrzypcach pod kierunkiem wybitnego pedagoga Michała Kuzniecowa. Debiutował w 1998 r. z towarzyszeniem orkiestry symfonicznej Filharmonii Wrocławskiej. Był koncertmistrzem i współzałożycielem orkiestry barokowej Konfraternia Caper Lublinensis. Stale współpracuje z Capellą Cracoviensis. Wykonując muzykę dawną, decyduje się niekiedy na historyczny uchwyt instrumentu – przy piersiach, nie przy podbródku. Z upodobaniem stosuje skordaturę (przestrojenie) skrzypiec. Sięga po szczególnie wymagający repertuar, przedstawiając na koncertach takie cykle, jak Sonaty i Partity Bacha czy Sonaty różańcowe Bibera.

 Marek Toporowski – klawesynista, organista, fortepianista, kameralista i dyrygent. Jest niewątpliwie jednym z najbardziej rozpoznawalnych wykonawców nurtu historycznego w Polsce. Koncertuje w kraju i za granicą, ma na swoim koncie kilkadziesiąt nagrań płytowych. Wielokrotnie otrzymywał nagrodę Fryderyka. Jest laureatem I nagrody I Ogólnopolskiego Konkursu Klawesynowego im. Wandy Landowskiej w Krakowie (1985). W 1991 r. utworzył specjalizujący się w historycznym wykonawstwie zespół Concerto Polacco. Wiele utworów muzyki staropolskiej zostało po raz pierwszy wykonanych bądź nagranych pod jego batutą. Studiował w Warszawie, Strasburgu, Saarbrucken i Amsterdamie. Otrzymał pierwsze nagrody konserwatorium w Strasburgu (organy, klawesyn) oraz Dyplom Koncertowy Musikhochschule des Saarlandes (organy). Jego działalność dydaktyczna przez wiele lat związana była z Akademią Muzyczną w Katowicach. W uczelni tej stworzył klasę klawesynu, następnie orkiestrę barokową oraz Katedrę Klawesynu i Historycznych Praktyk Wykonawczych. Od 2016 r. współpracuje również z Akademią Muzyczną w Krakowie.

Monika  Wanyura-Kurosad – absolwentka Wydziału Grafiki w Katowicach oraz Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie (dyplom z wyróżnieniem w 1996 r.). Pracuje na Wydziale Malarstwa, w Katedrze Scenografii ASP w Krakowie. Zajmuje się: grafiką, rysunkiem, scenografią, instalacją i sztuką książki. Jej twórczość inspirowana jest poezją, zagadnieniami egzystencjalnymi – takimi jak pamięć i czas – oraz doświadczeniem metaforycznej podroży przez życie. Swoje prace prezentowała m.in. w: Belgii, Hiszpanii, Japonii, Kanadzie, Polsce i Rumunii. Jako scenograf zrealizowała spektakle Teatru Telewizji TVP, filmy dokumentalne i przedstawienia teatralne. Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Śląskiego, Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha oraz Muzeum Okręgowego w Bydgoszczy.

MSHM_Pruszkow_plakat A1_DRUK

23 listopada. Wieczór Jazzowy

Opublikowany przez
Odpowiedz

Dominik Wania Trio to jeden z wielu projektów, w jakich uczestniczą Max Mucha, Dawid Fortuna i lider formacji Dominik Wania, ale w takim właśnie składzie będziemy mieli okazję posłuchać ich 23 listopada w naszym Muzeum.

W 2013 roku grupa wydała debiutancki krążek Ravel z jazzowym opracowaniem suity Miroirs Maurice’a Ravela. Był to autorski debiut Dominika Wani, za którym przyszły najbardziej prestiżowe trofea. Płytę nominowano we wszystkich kategoriach do nagrody Fryderyk 2014 – najlepsza okazała się w kategoriach Debiut Roku i Jazz: Album Roku. Rangę pianisty podkreśliła także TVP Kultura, przyznając nagrodę Gwarancje Kultury w kategorii Jazz, Rock i inne.

W 2018 roku Wania ponownie został laureatem Fryderyka, tym razem za album Unloved kwartetu Macieja Obary, oraz pianistą roku w ankiecie Jazz Forum i muzykiem roku w ankiecie Polish Jazz.

U nas Dominik Wania zagra z Maksymilianem Muchą i Dawidem Fortuną 23 listopada o godz. 19.00. Bilety – 30 zł – do nabycia w Muzeum.

Zapraszamy!

Więcej o całym Sezonie Koncertowym i o wszystkich muzykach, których usłyszymy na przełomie 2019 i 2020 roku – TUTAJ.

Fot. Obrazka wyróżniajacego: Jarosław Ostrowski, źródło profil FB Dominika Wani 

Plakat A3_Dominik Wania Trio

Marcin Wasilewski TRIO już 8 grudnia!

Opublikowany przez
Odpowiedz

Szanowni Państwo! Już niebawem czwarte wydarzenie w ramach Sezonu koncertowego 2018/2019.
Wystąpi przed Państwem Marcin Wasilewski TRIO. Zapraszamy na wieczór jazzowy w sobotę,
8 grudnia o godz. 19:00. 

Będą mieli Państwo okazję wysłuchać zespołu o międzynarodowej renomie, który w swoich brzmieniach przeplata tradycję z nowoczesnymi dźwiękami, kreując swój niepowtarzalny styl. W skład zespołu niezmiennie od 25 lat wchodzą: jedyny polski pianista w katalogu prestiżowej wytwórni ECM Records MARCIN WASILEWSKI, kontrabasista SŁAWOMIR KURKIEWICZ oraz perkusista MICHAŁ MIŚKIEWICZ. Lider zespołu został uznany przez prestiżowy magazyn DownBeat
za wschodzącą gwiazdę światowej pianistyki jazzowej. W Polsce – zaraz po Tomaszu Stańce – jest laureatem największej liczby Fryderyków w kategorii muzyki jazzowej: czterokrotnie nagradzany jako Jazzowy Artysta Roku (2005, 2009, 2012, 2015), a wraz ze swoim triem cztery razy otrzymał statuetkę Mza Jazzowy Album Roku (2001, 2005, 2009, 2015). MARCIN WASILEWSKI TRIO zostało wielokrotnie uznane przez polskich fanów jazzu za najlepszy akustyczny zespół w corocznej ankiecie magazynu Jazz Forum.

Bezpłatne wejściówki na wydarzenie można odebrać w recepcji muzealnej od niedzieli, 4 listopada od godz. 12:00.

W trakcie ośmiu spotkań w ramach Sezonu koncertowego 2018/2019 wystąpi blisko 30 artystów reprezentujących różne gatunki – od muzyki klasycznej po folk. Koncertom towarzyszą grafiki oraz malarstwo znakomitej artystki Bożeny Korulskiej. 

Organizator zastrzega sobie prawo do zmian w programie.

Koncerty przeznaczone są dla osób powyżej 10. roku życia. Młodsze dzieci zapraszamy na koncerty specjalnie
dla nich organizowane.

 

42369968_1791512237631917_8609810154457661440_o

 

 

HARMONOGRAM KOLEJNYCH KONCERTÓW:

 

19 STYCZNIA, GODZ. 19.00

BASIA STĘPNIAK-WILK z zespołem

MUZYCZNA BOMBONIERKA – PIOSENKA LITERACKA

 

9 LUTEGO, GODZ. 19.00

RECITAL SKRZYPCOWY
JANUSZ WAWROWSKI

Utwory z płyty Sequenza – Fryderyk 2017 za najlepszy album solowy roku w kategorii muzyka klasyczna

 

2 MARCA, GODZ. 19.00

VOŁOSI

W programie: ETNO, FOLK

 

13 KWIETNIA, GODZ. 19.00

ADAM STRUG
MONODIA POLSKA

W programie: PIEŚNI POSTNE

 

Szablon do Urzędu Miasta

 

INFORMACJE O ARTYSTACH:

 

BOŻENA KORULSKA

Absolwentka Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (dyplom z wyróżnieniem z grafiki artystycznej u prof. Edmunda Piotrowicza) oraz Podyplomowego Studium Scenografii Akademii Sztuk Pięknych
w Warszawie (dyplom u prof. Józefa Szajny). Debiutowała spektaklem Medea w Teatrze Studio w Warszawie w 1977 r.
oraz indywidualną wystawą grafiki w 1978 r., również w Warszawie. Zajmuje się: grafiką artystyczną, grafiką wydawniczą, grafiką internetową, scenografią oraz malarstwem. Jako grafik i dyrektor artystyczny współpracowała z wieloma wydawnictwami polskimi oraz zagranicznymi, projektując: okładki, ilustracje, layouty, ulotki i foldery reklamowe oraz plakaty. Jako scenograf współpracowała z teatrami w Polsce (Teatr Studio i Teatr na Targówku w Warszawie, teatry
w Częstochowie, Gnieźnie, Białymstoku i Olsztynie) oraz USA (Perishable Theatre, Providence, Rhode Island), projektując scenografię oraz kostiumy do tekstów m.in. takich autorów, jak: Ireneusz Iredyński, Stanisław Grochowiak, Stanisław Baliński, Władimir Majakowski. Jej prace uzyskiwały bardzo pozytywne recenzje w prasie krajowej i w USA. Swoje prace graficzne i malarskie prezentuje na licznych wystawach w galeriach i muzeach w kraju i za granicą. Jest laureatką dwóch wyróżnień honorowych na II i V Ogólnopolskim Konkursie im. Józefa Gielniaka w Jeleniej Górze. Jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków (Okręg Warszawski) oraz grup twórczych Grafiteka, PositiveArt i Symfonia. W latach 2015–2018 była kuratorem wystaw Grafiteka. Współorganizowała I Ogólnopolski Konkurs Grafiki Artystycznej Grafiteka 2017, który będzie imprezą cykliczną w formie biennale.

 

MARCIN WASILEWSKI TRIO

Wystąpi zespół o międzynarodowej renomie, który w swoich brzmieniach przeplata tradycję z nowoczesnymi dźwiękami, kreując swój niepowtarzalny styl. W składzie zespołu niezmiennie od 25 lat są (obok lidera) kontrabasista SŁAWOMIR KURKIEWICZ oraz perkusista MICHAŁ MIŚKIEWICZ. Muzycy przez 15 lat tworzyli znakomity Kwartet Tomasza Stańki,
a także współpracowali z takimi gwiazdami jazzu, jak: Charles Lloyd, Al Foster, Branford Marsalis, Jan Garbarek, Nils Petter Molvær, Joe Lovano, Dino Saluzzi, Bobo Stenson, Anders Jormin, Manu Katché, Jon Christensen. Jesienią 2018 r. ukaże się piąty, nagrany dla ECM Records, i pierwszy w historii zespołu album koncertowy – Live, zarejestrowany podczas Middelheim Jazz Festival 2016 w Antwerpii.

 

MARCIN WASILEWSKI jest jedynym polskim pianistą w katalogu prestiżowej wytwórni ECM Records. Artysta w 2005 r. został uznany przez prestiżowy magazyn DownBeat za wschodzącą gwiazdę światowej pianistyki jazzowej. W Polsce – zaraz po Tomaszu Stańce – jest laureatem największej liczby Fryderyków w kategorii muzyki jazzowej: czterokrotnie nagradzany jako Jazzowy Artysta Roku (2005, 2009, 2012, 2015), a wraz ze swoim triem cztery razy otrzymał statuetkę
za Jazzowy Album Roku (2001, 2005, 2009, 2015). MARCIN WASILEWSKI TRIO zostało wielokrotnie uznane przez polskich fanów jazzu za najlepszy akustyczny zespół w corocznej ankiecie magazynu Jazz Forum.

 

MUZYCZNA BOMBONIERKA to koncert Basi Stępniak-Wilk, wybitnej autorki i wykonawczyni m.in. takich przebojów jak Bombonierka (duet z Grzegorzem Turnauem) czy Słodka chwila zmian – piosenek, które gościły na najwyższych miejscach listy przebojów radiowej Trójki oraz wielu innych rozgłośni polskich i polonijnych.

Pierwsze szlify artystka zdobywała w Piwnicy pod Baranami i krakowskim kabarecie Loch Camelot, z którym do dziś jest związana. Jej występy dostarczają zatem nie tylko doznań lirycznych, ale też sporą dawkę humoru. W bombonierkowej muzycznej szkatułce mieszczą się różne smaki i barwy, a repertuar artystki, która ma w swoim dorobku m.in. cztery autorskie płyty i nieustająco współpracuje ze znakomitymi kompozytorami (Andrzej Zarycki, Aleksander Brzeziński),
jest niezwykle kolorowy i różnorodny.

Basia Stępniak-Wilk jest ceniona zarówno w świecie piosenki popularnej, jak i tej niszowej, kojarzonej z nastrojową, poetycką Krainą Łagodności. Na imponującej liście nagród przyznanych tej artystce i jej piosenkom jest m.in. I miejsce
i Nagroda im. Wojtka Bellona na Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie oraz Grand Prix im. Jonasza Kofty na Ogólnopolskim Przeglądzie Piosenki Autorskiej OPPA w Warszawie. Artystka została wyróżniona Stypendium Twórczym Miasta Krakowa w dziedzinie sztuka estradowa, otrzymała także prestiżową Nagrodę Kapituły im. Jacka Kaczmarskiego
za całokształt scenicznych dokonań.

 

JANUSZ WAWROWSKI 

Wirtuoz skrzypiec, laureat Fryderyka 2017 za album solowy Sequenza.  Jedyny polski skrzypek z wieloletnim kontraktem płytowym z prestiżową wytwórnią Warner Classics. Swoją najnowszą płytę nagrał ze Stuttgarter Philharmoniker
pod dyrekcją Daniela Raiskina. Album Brillante zawiera II Koncert skrzypcowy Henryka Wieniawskiego oraz Fantazję szkocką Brucha.

Artysta występował z większością polskich orkiestr, a za granicą prezentował się m.in. w: Filharmonii Berlińskiej, Konserwatorium im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie, wiedeńskim Musikverein, De Doelen w Rotterdamie, Beethoven-Saal w Stuttgarcie oraz w Litewskiej Filharmonii Narodowej. Występował m.in. pod batutą: Conrada van Alphena, Łukasza Borowicza, Gabriela Chmury, Jacka Kaspszyka, Jerzego Maksymiuka, Mykoly Diadiury, Douglasa Bostocka, Tomáša Netopila, Agnieszki Duczmal, Juozasa Domarkasa, Daniela Raiskina oraz Antoniego Wita.

Oprócz płyt Brillante (2017) i Sequenza (2016) nakładem Warner Classics ukazał się także nominowany do Fryderyków album skrzypka Aurora (2014).

Istotnym polem działalności artysty są interpretacja i badania nad muzyką polską, którą stara się od wielu lat przybliżać publiczności jako pomysłodawca i dyrektor artystyczny międzynarodowych festiwali Muzyka na szczytach (2009–2010)
i Muzyczne przestrzenie (od 2011).

Najnowszym projektem muzyka jest założenie orkiestry kameralnej Warsaw Players, którą tworzą utalentowani studenci
i absolwenci Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina. Artysta gra na pierwszych w powojennej Polsce skrzypcach zbudowanych przez włoskiego mistrza lutnictwa Antonio Stradivariusa.

 

VOŁOSI zadebiutowali w 2010 r. na festiwalu Nowa Tradycja, zdobywając wszystkie regulaminowe i pozaregulaminowe nagrody. W roku 2011 potwierdzili swój sukces, otrzymując Grand Prix Svetozar Stracina dla najlepszego utworu world music w Europie na konkursie organizowanym przez Europejską Unię Nadawców EBU. Rok później pierwsza płyta zespołu znalazła się w specjalnej selekcji TOP20 World Charts Europe. Od tej pory zespół jest nieprzerwanie w trasie. Koncertując na całym świecie, Vołosi spotykają się ze spontanicznymi reakcjami publiczności i niezwykle przychylnym głosem recenzentów. Ich koncerty były transmitowane przez Program II i Program III Polskiego Radia, brytyjskie radio BBC oraz niemiecką stację WDR3. W 2016 r. zdobyli Grand Prix Czech Music Crossroads podczas festiwalu Colours of Ostrava.

Recenzenci zgodnie twierdzą, że Vołosi – wymykając się wszelkim klasyfikacjom – stworzyli absolutnie oryginalny styl muzyczny. Przekraczając granice instrumentów smyczkowych, tworzą muzykę na wskroś nowoczesną i atrakcyjną
dla współczesnego odbiorcy – wyrastającą z karpackich korzeni, ale noszącą w sobie znamiona jazzowej improwizacji, naładowaną rockową energią, pełną niezwykle emocjonalnego przekazu. Ten fenomen sprawia, że zespół jest uwielbiany przez publiczność rockowych festiwali, bywalców prestiżowych sal koncertowych, wielbicieli world music,
ale też koronowane głowy.

 

ADAM STRUG

Śpiewak i instrumentalista, poeta, autor piosenek, kompozytor muzyki teatralnej i filmowej, etnomuzykolog, scenarzysta filmów dokumentalnych. Lider muzycznej kompanii wykonującej jego autorskie piosenki. Pomysłodawca zespołu śpiewaczego Monodia Polska.

 

MONODIA POLSKA

Zespół śpiewaczy praktykujący pieśni przekazywane od pokoleń w tradycji ustnej. Posługuje się skalami muzycznymi wcześniejszymi niż powszechnie dziś używana skala dur-moll, zachowując dawny strój, emisję
i maniery wykonawcze. Śpiewają a capella lub z towarzyszeniem instrumentów z epoki: liry korbowej, pozytywu, fisharmonii. Warianty melodyczne na północno-wschodnim Mazowszu zebrał pomysłodawca i lider grupy Adam Strug. Teksty pieśni religijnych pochodzą ze Śpiewnika Pelplinskiego (1871) liczącego 1102 pieśni na cały rok liturgiczny. Średniowieczne anonimy sąsiadują w nim z wierszami Kochanowskiego, Wujka, Bolesławiusza, Trembeckiego, Zabczyca, Naborowskiego, Krasickiego i Karpińskiego. Świecką część repertuaru Monodii Polskiej stanowią pieśni Kurpiowszczyzny Zielonej i historyczne.

 

 

Plakat-logotypy2

Magia jazzu z Agą Zaryan – koncert już 8 lutego!

Opublikowany przez
Odpowiedz

Szanowni Państwo, zapraszamy na koncert jazzowy w wykonaniu Agi Zaryan. Odbędzie się on w czwartek, 8 lutego
o godz. 20:00. Jest to już piąty koncert organizowany w ramach Sezonu koncertowego 2017/2018.

Bilety w cenie 50 zł można nabyć w recepcji Muzeum od 8 stycznia, od godz. 09:00.

 

Informacje na temat Artystki:

 

img196

 

Aga Zaryan jest znaną w świecie wokalistką jazzową młodego pokolenia – od Tokio aż do Nowego Jorku. Artystka przybliża współczesnej publiczności to, co najlepsze w jazzie, kontynuując tradycję takich artystów, jak Shirley Horn, Carmen McRea i Joni Mitchell. Jest pierwszą oraz jedyną polską wokalistką, której płyty ukazują się nakładem legendarnej wytwórni Blue Note Records z Manhattanu. Wyróżnia ją indywidualny styl i podejście do śpiewania z charakterystyczną lekkością frazowania oraz ciepłym matowym tonem głosu. Wokalistka nagrała osiem albumów, w tym złoty, platynowe
i multiplatynowe.

Artystka jest dwukrotną laureatką nagrody „Fryderyk” w kategorii „Poezja śpiewana”. W jej repertuarze pojawiły się interpretacje wierszy Leonarda Cohena, Czesława Miłosza, Anny Świrszczyńskiej, Krystyny Krahelskiej czy Agnieszki Osieckiej. Album „Księga olśnień”, poświęcony postaci Czesława Miłosza, zdobył wiele nagród, m.in. Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz „Różę Gali”. W latach 2007–2013 siedmiokrotnie otrzymała tytuł Pierwszej Damy Polskiego Jazzu w rankingu magazynu „Jazz Forum”.

Koncerty Agi Zaryan słyną z niepowtarzalnego nastroju. Artystka z powodzeniem występuje na polskich i zagranicznych scenach – w renomowanych klubach europejskich i amerykańskich, w Japonii, Chinach, Izraelu, Turcji, Rosji i Islandii. Swój sukces zawdzięcza niezwykłej barwie głosu, charyzmie scenicznej i możliwości współpracy z najznamienitszymi muzykami z Europy i Stanów Zjednoczonych.

Artystka została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi za działalność na rzecz rozwoju i promocji polskiej kultury, jest pierwszą i jedyną polską artystką współpracującą z wytwórnią Blue Note Records, laureatką nagrody Ministra Kultury
i Dziedzictwa Narodowego 2011 oraz „Róże Gali” 2011. Została Honorowym Ambasadorem Kultury Miasta Stołecznego Warszawy. Jest również laureatką nagrody „Fryderyk” w kategorii: Piosenka poetycka za albumy „Umiera piękno” i „Księga olśnień”, siedmiokrotną zwyciężczynią  plebiscytu Pierwsza Dama Polskiego Jazzu magazynu „Jazz Forum”, (2007–2013) oraz laureatką nagrody im. Mateusza Święcickiego 2007, przyznawanej przez radiową Trójkę.

 

plakat Aga Zaryan w poziomie A3

 

Atom String Quartet zagra w Muzeum!

Opublikowany przez
Odpowiedz

Już 6 lutego czeka nas wielka jazzowa uczta muzyczna. Na scenie oranżerii wystąpi Atom String Quartet, prezentując materiał ze swojego najnowszego albumu „AtomSPHERE”.

Atom String Quartet to wiodący polski zespół jazzowy oraz jeden z najciekawszych kwartetów smyczkowych na świecie. Od momentu zdobycia Grand Prix XIII Bielskiej Zadymki Jazzowej, „tych czterech najsympatyczniejszych rzępajłów z siłą rażenia adekwatną do nazwy zespołu” (jak określił członków zespołu Jan „Ptaszyn” Wróblewski), stale gości na największych europejskich festiwalach muzycznych, m.in.: Berliner Jazztage, Jazz Baltica, Leipziger Jazztage, Festival Veranos de la Villa Madrid, Gaume Jazz Festival, Jazz Jamboree, Ethno Jazz Festival czy Solidarity of Arts.

W 2011 roku ukazała się płyta „Fade In”, która zdobyła nagrodę polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyk w kategorii „Jazzowy Fonograficzny Debiut Roku”. Kolejny album, „Places”, wydany w 2012 roku nakładem wytwórni Kayax otrzymał Fryderyka w kategorii „Album Roku – Muzyka Jazzowa”. Ponadto Atom String Quartet otrzymał Grand Prix Stowarzyszenia „Melomani” w kategorii Nowa Nadzieja oraz Złote Gęśle na XV Festiwalu Folkowym Polskiego Radia „Nowa Tradycja”. W październiku br. roku zespół został wyróżniony nagrodą „Mateusze Trójki 2015″ przyznawaną przez Akademię Muzyczną Trójki złożoną z dziennikarzy Programu 3 Polskiego Radia. Zespół otrzymał nagrodę w kategorii „Muzyka Jazzowa – WYDARZENIE”, za, jak czytamy w uzasadnieniu, „niezwykły koncert w Trójce w maju 2014 roku i błyskawiczną międzynarodową karierę czterech niezwykle utalentowanych wiolinistów, z których każdy jest improwizującym muzykiem jazzowym”.

Zespół współpracował z takimi artystami jak: Bobby McFerrin, Gil Goldstein, Paolo Fresu, Wolfgang Haffner, Christian von Kaphengst, Rupert Stamm, Mathias Haus, Vladislav „Adzik” Sendecki, Leszek Możdżer, Lars Danielsson, Zohar Fresco, Jerzy Maksymiuk, André Ochodlo, Urszula Dudziak, Natalia Kukulska, Marek Moś, Kayah, Aga Zaryan, Janusz Olejniczak, Krzesimir Dębski, Adam Sztaba, Grzech Piotrowski, Krzysztof Herdzin, Józef Skrzek, a także zespołami: AUKSO Orkiestra Kameralna Miasta Tychy, Elbląska Orkiestra Kameralna, World Orchestra Grzecha Piotrowskiego, Sinfonia Viva, Kapela Góralska Sebastiana Karpiela Bułecki oraz Motion Trio.

We wrześniu 2015 roku, nakładem firmy Kayax, ukazał się trzeci album kwartetu „AtomSPHERE”, na którym znalazły się autorskie kompozycje wszystkich muzyków zespołu, a także opracowania utworów Witolda Lutosławskiego oraz Zbigniewa Seiferta.

Atom String Quartet tworzą skrzypkowie: Dawid Lubowicz i Mateusz Smoczyński, altowiolista – Michał Zaborski oraz wiolonczelista – Krzysztof Lenczowski.

6 luty, godz. 19:00. Bilety w cenie 20 zł do nabycia w kasie Muzeum.

Plakat_Atom_6,02_mapa_www