Kowalstwo to rzemiosło o szczególnym znaczeniu dla starożytnych. Umiejętność wykonywania przedmiotów z żelaza wymagała specjalistycznej wiedzy, dlatego zawód ten cieszył się zapewne dużym uznaniem wśród lokalnej społeczności. Wysokie kwalifikacje rzemieślników są potwierdzone przez ich wyroby – część z nich to prawdziwe arcydzieła sztuki kowalskiej.

Podstawowym wyposażeniem starożytnej kuźni było palenisko kowalskie wraz z kompletem specjalistycznych narzędzi: kowadłem, kleszczami, młotkami, puncami i przecinakami. Główną techniką kowalską było kucie. Rozżarzoną w palenisku bryłę żelaza wydobywano kleszczami, a następnie kształtowano ją na kamiennym lub żelaznym kowadle za pomocą młotków. Narzędzia te, w zależności od przeznaczenia i wielkości obrabianej łupy surowca, miały zróżnicowane formy. Przedmioty wymagające precyzyjnego wykończenia obrabiano prawdopodobnie w niższych temperaturach, za pomocą różnych punc i tłoczków. Znaleziska pilników świadczą o opracowywaniu powierzchni wyrobów również „na zimno”.

Właściwości żelaza, szczególnie jego wytrzymałość i łatwość w obróbce, spowodowały, że stało się ono najpopularniejszym surowcem służącym do wyrobu różnych przedmiotów użytkowych. Wykorzystywano je we wszystkich dziedzinach życia ówczesnych społeczności, a podstawowe znaczenie miało przy produkcji broni i narzędzi. Z żelaza wykonywano ozdoby i elementy ubioru, a także detale przedmiotów zrobionych z innych surowców, które musiały cechować się wysoką odpornością na zużycie lub zniszczenie, np. okucia drewnianych kasetek czy wiader.

Świat żelaza – Fragment naszej publikacji Mazowieckie Centrum Metalurgiczne z przełomu er.