Benkenisz – koncert Karoliny Skrzyńskiej

Opublikowany 30 listopada 2015 przez

5 grudnia o godzinie 19.00 zapraszamy na „Benkenisz” – koncert intymny, pełen bogactwa dźwiękowego, literackiego i przede wszystkim emocjonalnego.

Tęsknota. To uczucie przepływające chyba przez wszystkie pieśni jednego z najbardziej fascynujących narodów świata. Tęsknota. Wyrażana każdym dźwiękiem podtrzymuje żywym świat uciekający w zapomnienie. Tęsknota. To pomost łączący pokolenia, kultury i serca.

„Benkenisz” to koncert intymny, pełen bogactwa dźwiękowego, literackiego i przede wszystkim emocjonalnego. Jego głównym instrumentem jest Karolina Skrzyńska, obdarzona przejmującym głosem, wykorzystująca różne techniki wokalne: od śpiewu melizmatycznego po śpiewokrzyk. W swojej twórczości łączy słowiańską wrażliwość z inspiracjami dźwiękami ze wszystkich stron świata, w tym muzyką sefardyjską.

W koncercie prócz melodie wpisanych w wielowiekową tradycję żydowską pojawią się też jej autorskie kompozycje, zabierające słuchacza w podróż pełną wzruszeń, balansujące na granicy stylów i kultur, wyrażające tęsknotę za czymś, co w dzisiejszym świecie zdaje się niknąć. A benkenisz to siła tworząca najpiękniejsze melodie.

Karolinie Skrzyńskiej na scenie towarzyszyć będą wyjątkowi muzycy, poruszający się w różnych stylach, od jazzu po muzykę folkową, udowadniający, że muzyka nie zna żadnych podziałów: Katarzyna Kamer – wiolonczela, Hubert Giziewski – akordeon, Mateusz Szemraj – cymbały.

Bilety w cenie 20 zł do nabycia w kasie Muzeum.

Opowieść o redaktorach „Sztuki i Narodu”

Opublikowany 23 listopada 2015 przez

Odpowiedz

Wykład Piotra Prasuły.

28 listopada o godzinie 15.00 na wystawie „Sztuka i Naród” prezentowanej w naszej siedzibie odbędzie się wykład kustosza Piotra Prasuły z Muzeum Literatury w Warszawie, zatytułowany „Artysta jest organizatorem wyobraźni narodowej”. Opowieść o redaktorach Sztuki i Narodu”.

Wykład poświęcony będzie młodym, utalentowanym i odważnym twórcom miesięcznika literackiego „Sztuka i Naród”, który ukazywał się w Warszawie od 2 kwietnia 1942 roku do wybuchu powstania warszawskiego w sierpniu 1944 roku: muzykowi i kompozytorowi, nazywanemu przez przyjaciół „Chopinem konspiracji” a także publicyście i pomysłodawcy pisma Bronisławowi Onufremu Kopczyńskiemu; poecie Wacławowi Bojarskiemu – inicjatorowi złożenia wieńca z dedykacją „Geniuszowi Słowiańszczyzny – Rodacy” pod pomnikiem Kopernika; Andrzejowi Trzebińskiemu – niezwykle zdolnemu i wszechstronnemu twórcy, autorowi słów, które stały się ideowym hasłem SiN-owców: „Twórczość jest apostolstwem dobra”; Tadeuszowi Gajcemu oraz dozgonnemu przyjacielowi Gajcego i równie wybitnemu poecie – Zdzisławowi Stroińskiemu, a także najmłodszemu ze współpracowników pisma i najmniej znanemu – „ostatniemu na szaniec” Bernardowi Wojciechowi Menclowi – autorowi poematu o świętym Franciszku, który zginął w czasie powstania 13 września 1944 raniony przez niemieckiego snajpera na ulicy Marszałkowskiej. Analizując teksty, które ukazały się w „SiN-ie” autor wykładu przedstawi główny cel pisma młodych autorów, czyli stworzenie niepodległej kultury i zdobycie się na wielką sztukę narodową. Opowieść zakończy informacja na temat oryginalnych zbiorów jakie Muzeum Literatury pozyskało w trakcie prezentowania ekspozycji w Muzeum Literatury od 30 lipca do 30 grudnia 2014 roku.

Piotr Prasuła, kustosz Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie, Dział Naukowo – Oświatowy, kurator i autor scenariusza stałej ekspozycji w Muzeum Adama Mickiewicza w Stambule w Turcji. Asystent kuratora stałej ekspozycji Muzeum Juliusza Słowackiego w Krzemieńcu na Ukrainie oraz Witolda Gombrowicza we Wsoli. Autor ekspozycji czasowych: „Tyrmand w Ameryce”, „Świat jest biblioteką”, „Myśl wolna jest”. Literatura drugiego obiegu” . Autor programu edukacyjnego wystawy „Sztuka i Naród”. Uczestnik sesji mickiewiczowskich w pałacu Top Kapi w Stambule w 2005 roku i w Pałacu Staszica w Warszawie w listopadzie 2014 roku. Obecnie zaangażowany w tworzenie Muzeum Sue Ryder w rogatce mokotowskiej na Placu Unii Lubelskiej w Warszawie oraz wystawy „Warszawa Kopczyńskich” w siedzibie Muzeum Literatury na Rynku Starego Miasta 20.

(materiały organizatora)

Rusza nowy sezon warsztatów rodzinnych

Opublikowany 23 listopada 2015 przez

Odpowiedz

Z wielką radością zawiadamiamy, że do Muzeum powraca cykl bezpłatnych warsztatów rękodzielniczych Sobota z… podczas których kreatywnie podchodzimy do dawnych rzemiosł. Pierwsze spotkanie poświęcimy papierowi i gęsim piórom.

W świecie zdominowanym przez tablety i smartfony, 28 listopada, w godz. 11.00-14.00, urządzimy niecodzienne zajęcia – będziemy wspólnie czerpać papier, a następnie własnoręcznie go ozdabiać. Poznamy narzędzia, dzięki którym możliwe było wykonywanie i formowanie arkuszy oraz spróbujemy swoich sił w kaligrafii. Odważni bedą mieli możliwość sprawdzenia swych umiejętności w niełatwej sztuce pisania gęsim piórem.

Spotkania z cyklu Sobota z… mają formułę otwartą – nie trzeba się na nie wcześniej zapisywać i można dołączyć w dowolnym momencie. Rekomendujemy jednak, by nie przychodzić w ostatniej chwili, gdyż czerpany papier potrzebuje nieco czasu, by wyschnąć.

Zajęcia prowadzi Małgorzata Krasna-Korycińska.

Morze traw – koczownicy Wielkiego Stepu

Opublikowany 23 listopada 2015 przez

Odpowiedz

21 listopada o godzinie 16.00 w czytelni Muzeum odbędzie się kolejna prelekcja z cyklu „Podróżując przez Antyk”. Ponownie spotkamy się z Mateuszem Łobaczem, który tym razem opowie o ludach „morza traw” – koczownikach zamieszkujących ogromne obszary Wielkiego Stepu.

Udamy się śladem Herodota na stepy nadczarnomorskie, aby zaobserwować okrutnych Scytów; odwiedzimy zamarznięte groby Saków w górach Ałtaj i przyjrzymy się tamtejszym wytatuowanym mumiom. Dowiemy się również jak grzebano wodzów koczowników oraz jak rekonstruuje się wierzenia ludów, które nie pozostawiły po sobie źródeł pisanych. Ponadto zostaną omówione techniki walki koczowników i dlaczego ludy osiadłe kojarzyły ich kołczany z otwartymi grobami.

Cykl wykładów popularnonaukowych „Podróżując przez Antyk” jest skierowany do starszej młodzieży szkolnej i osób dorosłych chcących poszerzyć swoja wiedzę. Tematyka spotkań jest tak dobrana, aby ukazać mnogość i wieloaspektowość powiązań gospodarczych, kulturowych oraz politycznych pomiędzy różnymi kręgami cywilizacyjnymi. Narracja podczas każdego wykładu prowadzona będzie więc tak, aby w miarę możliwości wyjść poza źródła europejskie (a tym samym stereotypowe wyobrażenia) i ukazać daną kulturę w jej własnym kontekście.

Spotkania mają formę wykładów połączonych z prezentacją multimedialną, pokazem zrekonstruowanych zabytków oraz elementami warsztatowymi – pracą z materiałami źródłowymi.

Mateusz Łobacz jest członkiem Stowarzyszenia Na Rzecz Popularyzacji Kultury Antycznej „Hellas et Roma” działającym przy Instytucie Historii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.

Kolejne spotkania:

12 XII 2015

Kartaginę należy zburzyć… – o koloniach, wierzeniach i rytuałach religijnych Kartagińczyków

16 I 2016

Na obrzeżach znanego świata – o dziejach Greków w Baktrii i greckim mieście zagubionym na brzegach Amu-Darii

20 II 2016

Czyny wyryte w kamieniu – o naskalnych przedstawieniach dokonań królów z dynastii Sasanidów

19 III 2016

Karawany i kadzidło – Arabia przed islamem; organizacja handlu kadzidłem, wierzenia religijne i poezja Beduinów

16 IV 2016

Podróż na zachód – Jedwabny Szlak i kontakty Chin oraz Cesarstwa Rzymskiego; transport dóbr i idei

HISTORIA MUZEUM

Opublikowany 20 listopada 2015 przez

Odpowiedz

Muzeum rozpoczęło swoją działalność 1 czerwca 1975 r. Instytucja powstała w konsekwencji jednego z najbardziej znaczących odkryć w powojennej archeologii polskiej. Podczas prowadzonych w latach 1968–1975 badań powierzchniowych Stefan Woyda natrafił na relikty jednego z najpotężniejszych ośrodków hutniczych świata barbarzyńskiego z przełomu er – Mazowieckiego Centrum Metalurgicznego.

Wybór Pruszkowa jako miejsca usytuowania Muzeum podyktowany był położeniem miasta w środku obszaru objętego archeologicznymi pracami badawczymi. Na siedzibę instytucji przeznaczono zabytkowy budynek oficyny dworskiej, który przez kolejne lata był kompleksowo remontowany i dostosowywany do potrzeb placówki muzealnej.

Od momentu swojego powstania Muzeum prowadziło intensywne badania powierzchniowe oraz systematyczne ekspedycje wykopaliskowe mające na celu jak najlepsze rozpoznanie starożytnego ośrodka produkcji żelaza oraz odtworzenie życia lokalnych społeczności ludzkich. Przez wszystkie lata działalności placówka zorganizowała dziesiątki wystaw oraz setki prelekcji, koncertów, spotkań i warsztatów.

Obecnie patronem Muzeum jest jego założyciel i wieloletni dyrektor – Stefan Woyda.

SIEDZIBA

Opublikowany 20 listopada 2015 przez

Odpowiedz

Muzeum mieści się w klasycystycznej oficynie dworskiej, która wraz z położonymi nieopodal pałacem i parkiem tworzy urokliwe założenie urbanistyczne zwane zespołem pałacowo-parkowym Potulickich (od nazwiska ostatnich właścicieli majątku).

Dwie najstarsze części budynku Muzeum zostały wybudowane w drugiej połowie XIX w., część środkowa natomiast na początku XX stulecia. Północna część – obecnie: sale ekspozycyjne, czytelnia i pracownie – pierwotnie służyła celom gospodarczo-mieszkalnym. W południowej zlokalizowano oranżerię, która pełniła również funkcję wozowni. Charakterystyczna wieża zwieńczona metalowym wiatrowskazem w formie koguta mieściła w sobie zbiorniki z wodą.

Północna część budynku nawiązuje do stylu alpejskiego, charakterystycznego dla budowli tyrolskich. Warte uwagi są elementy drewniane snycerki, dobrze widoczne od strony pergoli i parku. W pobliżu oficyny znajduje się również piwnica dworska, tzw. lodownia, jeden z nielicznych obiektów gospodarczych, które przetrwały do naszych czasów. Ceglane, łukowe sklepienie lodowni jest ewenementem w skali Mazowsza.

MUZEUM DZIŚ

Opublikowany 19 listopada 2015 przez admin1

Odpowiedz

Ostatnie lata to przełomowy czas dla naszej placówki. W latach 2010–2012 budynek Muzeum przeszedł gruntowny remont. Wymagało to od zespołu muzealników wykonania wielu skomplikowanych logistycznie zadań oraz ogromnej pracy łączącej się zarówno z organizacją przeprowadzki pracowników i wszystkich zbiorów do tymczasowej siedziby (lata 2011–2012), jak i ewaluacją dotychczasowych działań oraz opracowaniem nowych programów aktywności. W tym czasie przystąpiono również do prac koncepcyjnych tworzenia nowej ekspozycji stałej, a także prowadzono działalność naukową, edukacyjną i popularyzatorską na maksymalnym poziomie.

Od roku 2013 realizacja wystawy weszła w zaawansowaną fazę produkcji i montażu. Kolejny rok był czasem dwóch poważnych wyzwań – finalizacji prac nad ekspozycją stałą oraz budowy nowoczesnego magazynu zabytków w muzealnym ogrodzie. Otwarcie wystawy stałej w październiku 2014 roku było dla nas bardzo znaczącym wydarzeniem w ciągu ostatnich lat. Pamiątką z tego intensywnego czasu jest blog nazwany wymownie:
„Muzeum na walizkach”: http://muzeumnawalizkach.archeolog.pl.

Opisane lata stanowią swoistą cezurę, gdy instytucja została otwarta na nowo. Dziś jest to nowoczesna, dostosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych instytucja kultury, która na co dzień prezentuje niepowtarzalną kolekcję zabytków na jednej z najnowocześniejszych wystaw archeologicznych w Polsce – Przedświt – Mazowieckie Centrum Metalurgiczne
z przełomu er. Ambicją placówki jest prowadzenie działalności o szerokim spektrum – naukowej, edukacyjnej i kulturalnej.

Remont siedziby, budowa nowego magazynu zabytków oraz nowa ekspozycja stała zostały w całości sfinansowane
ze środków Gminy Miasta Pruszków.

PATRON

Opublikowany 19 listopada 2015 przez admin1

Odpowiedz

Stefan Woyda – archeolog, odkrywca i badacz Mazowieckiego Centrum Metalurgicznego. Założyciel oraz wieloletni dyrektor Muzeum.

Od 1964 do 1975 r. piastował stanowisko Konserwatora Zabytków Archeologicznych w obrębie ówczesnego
woj. warszawskiego. Był inicjatorem programu Archeologiczne Zdjęcie Polski. Przez wszystkie lata działalności archeologicznej organizował wiele badań wykopaliskowych i terenowych. Odkrycie Mazowieckiego Centrum Metalurgicznego, a co za tym idzie: potrzeba organizacji wieloletnich, systematycznych badań wykopaliskowych, opracowywania, jak również udostępniania zabytków, stało się dla Stefana Woydy impulsem
do założenia Muzeum. Dążył do tego, by stworzyć prężną jednostkę badającą, gromadzącą i udostępniającą swoje zbiory szerokiemu gronu odbiorców. W roku 1991 możliwe stało się urzeczywistnienie wizji stałej ekspozycji we własnej siedzibie i wykonanie nowatorsko zaaranżowanej ekspozycji Czas żelaza. Mazowieckie Centrum Metalurgiczne z epoki Imperium Rzymskiego.

W zamyśle Stefana Woydy Muzeum miało być nie tylko placówką stricte archeologiczną, ale przede wszystkim przestrzenią dla realizacji szeroko pojętych działań edukacyjnych i kulturalnych – odczytów, prelekcji naukowych, koncertów.
Muzeum Starożytnego Hutnictwa Mazowieckiego nosi imię swojego założyciela od 2006 r.

ARCHEOLOGICZNE ZDJĘCIE POLSKI

Opublikowany 17 listopada 2015 przez

Odpowiedz

Archeologiczne Zdjęcie Polski to ogólnopolski naukowo-badawczy program konserwatorski, którego celem są rozpoznanie i ewidencja, a poprzez to ochrona stanowisk archeologicznych. Głównym trzonem programu są badania powierzchniowe prowadzone wiosną i jesienią, podczas których lokalizuje się nieznane dotąd stanowiska archeologiczne. Pozyskane informacje umieszczane są na zunifikowanych kartach zawierających podstawowe dane, jak: przynależność administracyjna, położenie, datowanie i opis stanowiska, uzupełnione są one o mapę z zaznaczonym zasięgiem. Karty trafiają do ogólnopolskiej bazy danych i są podstawą prowadzenia działań konserwatorskich.

Program uruchomiono w roku 1978. Jednym z autorów pomysłu zunifikowania metod rozpoznania powierzchniowego stanowisk oraz opracowania uniwersalnej dla całego kraju metody badawczej był Stefan Woyda. Jako Wojewódzki Konserwator Zabytków rozpoczął w 1968 r. prowadzenie systematycznych badań powierzchniowych, nazwanych pierwotnie Zdjęciem Archeologicznym Terenu Mazowsza i Podlasia. Terenem, na którym prowadzono pierwsze prace, była wschodnia część Równiny Łowicko-Błońskiej. Wyniki prekursorskich badań na Mazowszu okazały się spektakularne – przez pierwsze sezony odkryto 700 nowych stanowisk – część z nich tworzy Mazowieckie Centrum Metalurgiczne.