Warsztaty online dla całych rodzin

Wracamy z cyklem „Sobota z…” najrozmaitszymi tematami. Wszystko jak dawniej, ale na razie, dopóki obowiązują nas obostrzenia – tylko online.

Wciąż borykamy się z ograniczeniami, nie znaczy to jednak, że z założonymi rękoma będziemy czekać na poprawę sytuacji. Ruszamy już teraz – w ostatnią sobotę miesiąca (czyli 30 stycznia) o godz. 11.00. Potem – widzimy się regularnie co tydzień.

„Na tropie starożytnych mieszkańców” – tak brzmi tytuł pierwszego ze spotkań. Jak brać w nich udział? – Zajęcia odbywać się będą w aplikacji Google Meet, należy więc posiadać konto Google. Jeśli chcesz wziąć udział w spotkaniu, wyślij zgłoszenie pod adres: lekcjeonline.mshm@gmail.com.

Co w nim zamieścić? To proste: datę, tytuł lekcji oraz e-mail, na który prześlemy link do zajęć (ewentualnie dodatkowe informacje lub materiały do zajęć). Uwaga! Zgłoszenia przyjmujemy najwcześniej na dwa tygodnie przed spotkaniem, najpóźniej – godzinę przed.

Czego się spodziewać? Kto brał udział w naszych zajęciach, już wie. A jeśli nie, już wyjaśniamy: każde ze spotkań to krótka prelekcja ilustrowana prezentacją multimedialną, zabytkami i rekonstrukcjami, a do tego – rozmaite porady i zadania do wykonania (łamigłówki, rysunki, naczynia gliniane czy przepisy kulinarne).

Tematy zajęć:

30 stycznia, godz. 11.00 – Na tropie starożytnych mieszkańców

6 lutego, godz. 11.00 – Gladiatorzy z Zaborowa

13 lutego, godz. 11:00 – Skąd pochodzimy? Opowieść o ewolucji człowieka

20 lutego, godz. 11.00 – Wojownicy epoki żelaza

27 lutego, godz. 11.00 – Wśród myśliwych i zbieraczy. Świat po epoce lodowcowej

6 marca, godz. 11.00 – Mumie i piramidy UWAGA! Tego dnia odbędzie się spotkanie zaplanowane na 20 marca – Być jak Indiana Jones – szybki kurs archeologii. 

13 marca, godz. 11.00 – W średniowiecznym kufrze

20 marca, godz. 11.00 – Być jak Indiana Jones – szybki kurs archeologii UWAGA! Tego dnia odbędzie się spotkanie zaplanowane na 6 marca – Mumie i piramidy.

Wszystkie lekcje są bezpłatne.

ZAPRASZAMY!

Co dzień nowa sentencja

W związku z epidemią koronawirusa Muzeum pozostaje zamknięte dla zwiedzających. W podobnej sytuacji są wszystkie placówki kulturalne w kraju. Nie znaczy to jednak, że mamy wakacje. Po prostu więcej energii poświęcimy w tym czasie na komunikację wirtualną. Jedną z naszych nowych propozycji są starożytne sentencje, z którymi nasi czytelnicy systematycznie mogą zapoznawać się na naszym profilu na Facebooku.

W jakiej sytuacji mówimy Hannibal u bram – kto i kiedy posłużył się tym powiedzeniem? Czy na pewno Chwytaj dzień oznacza to, z czym nam się kojarzy? Kto, gdzie i dlaczego oznajmił, że Teraz trzeba pić? I czy nie dlatego przypadkiem, że W winie prawda? W każdym razie Kości zostały rzucone, więc nie będziemy odkładać swoich zamierzeń na Greckie kalendy. Jak rzekł Apelles: Ani dnia bez kreski.

Do czytania sentencji (i o sentencjach) zapraszamy na nasz profil TUTAJ.

 

Nabór na Świąteczny Jarmark Rekonstruktorów!

14 grudnia w godzinach 10.00-18.00 spotykamy się w Muzeum Starożytnego Hutnictwa Mazowieckiego im. Stefana Woydy w Pruszkowie na świątecznym jarmarku.

Zapraszamy twórców rekonstruktorów okresu starożytności, kultury antycznej i średniowiecza do udziału w tym oczekiwanym przez mieszkańców naszego miasta wydarzeniu.

Nabór wystawców będziemy prowadzić od 14 października do odwołania.
Prosimy o przesyłanie zgłoszeń w postaci opisu działalności (3-4 zdania) wraz ze zdjęciami wyrobów (5-10 zdjęć) oraz ew. linkiem do strony internetowej lub profilu
w mediach społecznościowych na adres: b.skwarna@archiwalnawww.mshm.pl

Do 15 listopada komisja muzealna podejmie decyzję o wyborze wystawców spośród zgłoszonych osób. Zastrzegamy sobie prawo do kontaktu z wybranymi twórcami i wystawcami reprezentującymi wysoki poziom artystyczny. Warunkiem udziału w jarmarku jest dokonanie opłaty za  miejsce wystawiennicze w kwocie 50 PLN brutto.

Poniżej do pobrania:

KARTA ZGŁOSZENIOWA – Świateczny Jarmark

Regulamin – Świąteczny Jarmark Rekonstruktorów

Wystawa stała. Puchar z Kleszewa

Szklany pucharek jest co prawda pęknięty, ale zachował się w jednym kawałku, a to w przypadku tak delikatnych naczyń nie zdarza się zbyt często.

Odkryty w zespole grobowym na cmentarzysku w Kleszewie; dziś, w jednej z gablot naszego muzeum, przypomina o intensywnych kontaktach miejscowej społeczności ze światem zewnętrznym w czasach starożytnych.

Żółtozielony puchar ma cylindryczny kształt i grube ścianki ozdobione pasmami szlifowanych zagłębień (wykonanie takiej dekoracji wymagało niemałych umiejętności). Badacze skłaniają się do uznania podobnych naczyń za wyroby rzymskich ośrodków leżących we wschodnich prowincjach Imperium Romanum, ze szczególnym uwzględnieniem pracowni małoazjatyckich i syropalestyńskich. W każdym razie nie ma dowodów, by okoliczni mieszkańcy Barbaricum sami wytwarzali podobne (czy jakiekolwiek inne) przedmioty ze szkła. Najwyraźniej chętnie za to wchodzili w ich posiadanie, głównie w drodze wymiany handlowej. Wyroby szklane były stosunkowo rzadkie i egzotyczne, należały więc do importów luksusowych, podobnie jak naczynia brązowe czy ceramika typu terra sigillata.

Puchar z Kleszewa pochodzi z IV w.n.e. Jest w zbiorach MSHM i stanowi element wystawy stałej, można go więc w każdej chwili zobaczyć (oczywiście w godzinach otwarcia placówki).

Wystawa stała. Narzędzia kowalskie

Kowalstwo to rzemiosło o szczególnym znaczeniu dla starożytnych. Umiejętność wykonywania przedmiotów z żelaza wymagała specjalistycznej wiedzy, dlatego zawód ten cieszył się zapewne dużym uznaniem wśród lokalnej społeczności. Wysokie kwalifikacje rzemieślników są potwierdzone przez ich wyroby – część z nich to prawdziwe arcydzieła sztuki kowalskiej.

IMG_6092

Podstawowym wyposażeniem starożytnej kuźni było palenisko kowalskie wraz z kompletem specjalistycznych narzędzi: kowadłem, kleszczami, młotkami, puncami i przecinakami. Główną techniką kowalską było kucie. Rozżarzoną w palenisku bryłę żelaza wydobywano kleszczami, a następnie kształtowano ją na kamiennym lub żelaznym kowadle za pomocą młotków. Narzędzia te, w zależności od przeznaczenia i wielkości obrabianej łupy surowca, miały zróżnicowane formy. Przedmioty wymagające precyzyjnego wykończenia obrabiano prawdopodobnie w niższych temperaturach, za pomocą różnych punc i tłoczków. Znaleziska pilników świadczą o opracowywaniu powierzchni wyrobów również „na zimno”.

Właściwości żelaza, szczególnie jego wytrzymałość i łatwość w obróbce, spowodowały, że stało się ono najpopularniejszym surowcem służącym do wyrobu różnych przedmiotów użytkowych. Wykorzystywano je we wszystkich dziedzinach życia ówczesnych społeczności, a podstawowe znaczenie miało przy produkcji broni i narzędzi. Z żelaza wykonywano ozdoby i elementy ubioru, a także detale przedmiotów zrobionych z innych surowców, które musiały cechować się wysoką odpornością na zużycie lub zniszczenie, np. okucia drewnianych kasetek czy wiader.

Świat żelaza – Fragment naszej publikacji Mazowieckie Centrum Metalurgiczne z przełomu er.